கதை நேரம்

பாகம் - 14

2011-04-01T02:35:00.000-07:00

ஸ்வேதா வீட்டிற்கு வந்தாள்.

யாரிடமும் எதுவும் பேசாமல் தன் அண்ணன் அறையில் அமர்ந்து "ஸ்ரீ ராம ஜெயம்" எழுதிக் கொண்டிருந்தாள்.

இரவு பத்து மணிக்கு ஸ்வேதாவின் தங்கை அவள் அம்மா மொபைலை ஸ்வேதாவிடம் நீட்டினாள்.

"ஜெயா லைன்ல இருக்கா". சொல்லிவிட்டு மொபைலை அவள் கையில் கொடுத்துவிட்டு சென்று விட்டாள்.

ஜெயா ஸ்வேதாவிடம் பேசினாள்.

"உன் மொபைல் எதுக்குடி சுவிட்ச் ஆப்ல இருக்கு?". கேட்டாள்.

ஸ்வேதா அழுதாள்.

"சாயந்தரத்துல இருந்து மனசில ஏதோ உறுத்திட்டே இருந்துது. காலைல வீட்டு வாசல்ல நீ உக்காந்திருந்தத நினைக்கும் போது ஏதோ தப்பா நடக்குதுன்னு நினச்சு ரொம்ப நேரமா உன் நம்பருக்கு ட்ரை பண்ணிட்டே இருந்தேன். மொபைல் ஆப் ஆகியே இருந்துது. அதான் சித்தி நம்பருக்கு கூப்டேன்.

என்னடி ஆச்சு உனக்கு?"

ஸ்வேதா அக்காவிடம் அன்று மாலை வரை நடந்த அனைத்தையும் சொல்லி அழுதாள்.

ஆனால் ராகுல் மீது தவறே இல்லாததுபோல் பேசினாள்.

தன் கணவனை வீட்டில் உள்ளவர்கள் குறைவாக நினைத்துவிட கூடாதென்று நினைத்தாளோ? இந்த நினைப்புக்கு அவன் தகுதியானவன் தானா?

"அவனை சென்டிமென்ட்டா பேசி வீட்ட விட்டு வெளில விடாம வச்சிருக்காங்கடி. செத்து போயிரலாமான்னு தோனுதுடி". ஸ்வேதா மருந்து வாங்கி வைத்திருப்பதை சொல்லி அழுதாள்.

"உனக்கென்ன பைத்தியமா? இதென்னமோ விளையாட்டுத்தனமா இருக்கு. நீ உன் வாழ்க்கைக்காக போராடினா கூட நான் உனக்கு சப்போர்ட் பண்ணுவேன். ஆனா சூசைட் அது, இதுன்னு ஏதாவது பண்ணினா உன்ன திரும்பி கூட பாக்க மாட்டேன்.

மரியாதையா அந்த ரேட் கில்லர எடுத்து வெளில போடு.

அவன் வீட்ல மட்டும் இல்ல. நம்ம வீட்லயும் நிறைய பிரச்சனை ஆகும். அத எப்படி சமாளிக்கிறதுன்னு யோசி. அத விட்டுட்டு லூசு மாதிரி எதுவும் யோசிச்சிட்டு இருக்காத.

அவனோட வீட்ல பேசி சம்மதம் வாங்க வேண்டியது அவனோட பொறுப்பு. அதுல நீ தலையிடாத.

இந்த நேரத்துல ரொம்ப நேரம் பேசினா வீட்ல டவுட் வரும். நான் வைக்கிறேன். எல்லாம் நேர்ல பேசலாம்".

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ஸ்வேதாவிற்கு மூச்சு திணறியது. மனதில் இருக்கும் பாரம் அவளை சரியாக சுவாசிக்க விடவில்லை. அவள் சாப்பிடும் எதுவும் உள்ளே இறங்குவதும் இல்லை.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பின் அம்மா அவளிடம் கேட்டாள்.

"உனக்கு என்னதான் பிரச்சனை? மூச்சு விட கூட ஏன் இப்படி திணர்ற? ஒழுங்கா சாப்டுறது இல்ல. சாப்டா உடனே வாமிட் பண்ணிற. உன் மனசில அப்படி என்னதான் இருக்கு?".

ஸ்வேதா பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

என்றும் இல்லாத விசேஷமாய் அன்று அலுவகலம் கிளம்பியதும் அம்மாவை தன்னுடன் பஸ் ஸ்டாப் வரும்படி அழைத்தாள்.

அம்மா சென்றாள். ஸ்வேதா பஸ் ஸ்டாப்பில் கண்கலங்கி நின்றாள்.

"எல்லாத்தையும் ஏன் இப்படி மனசிலேயே வச்சு கஷ்டபடுற? பேசாம உன்ன கவுன்சிலிங் கூட்டிட்டு போலாமான்னு பாக்குறேன். அப்போதான் நீ சரியா வருவ". அம்மா சொன்னாள்.

ஸ்வேதா கண்களில் தேங்கிய கண்ணீரை அம்மாவிடமிருந்து மறைக்க வேறு பக்கமாக திரும்பி நின்றாள்.

அம்மா அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

அன்று இரவு ஸ்வேதா மொபைல் கான்பரன்ஸில் மீண்டும் நண்பர்களோடு இணைந்தாள்.

ஸ்வேதா தன் நிலையை சொல்லி புலம்பினாள்.

"நான் இப்போ என்னடா பண்றது? எனக்கென்னவோ ராகுல் வீட்ட விட்டு வெளில வருவான்னு நம்பிக்கையே இல்லடா".

"ஒரு மாசத்துக்கு மேலல்லாம் ஒரு பையனால வீட்ல இருக்க முடியாது ஸ்வேதா. இப்போ ஒரு வாரம் தான ஆயிருக்கு. ஒரு மாசம் வரைக்கும் வெயிட் பண்ணலாம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"அதுக்கப்பறமும் வரலைனா?". ஸ்வேதா கேட்டாள்.

"கண்டிப்பா வருவான். அதெப்படி வெளில வராம இருக்க முடியும்? வேலைக்காகவாது வந்துதான ஆகணும்". சிவா சொன்னான்.

"அவனுக்கு ரெண்டு மாசம்தான் நான் டைம் கொடுப்பேன். அதுக்குள்ளே அவன் உன்ன தேடி வரலைனா உங்க பிரச்சனைல நான் தலையிடவே மாட்டேன். அதுக்கப்பறம் அவன் உன்ன மறந்துற வேண்டியதான்". ராஜா கோவமாய் சொன்னான்.

"என்னடா இப்படி சொல்ற?". ஸ்வேதா நண்பனைக் கேட்டாள்.

"இங்க பாருடா ஜேக்கப். இவ நிலமைய புரிஞ்சுக்கவே மாட்டேங்கிறா. ராகுல் எப்போ அவன் வீட்டுக்கு கிளம்பினானோ அப்பவே மனசு மாறிட்டான்.

வீட்டுக்கு தனியா போயிராத. நீ போகும் போது நானும் வர்றேன்னு சொல்லிருந்தேன். அன்னைக்கு அவன் கிளம்பினப்ப கூட கேட்டேன்டா. நானும் வரவான்னு. அவன் வேணாம்னு சொல்லிட்டான். அன்னைக்கு அவன் எப்படி பயந்துட்டு பேசினான் தெரியுமா. அப்பவே நான் முடிவு பண்ணிட்டேன். இப்படிதான் ஆகும்னு.

ஆனா இவ இருக்காளே. ஐயோ.. ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி என்ன ரொம்ப பயமுறுத்திட்டா. அம்மாவுக்கு லெட்டர் எழுதிட்டு இருக்கேன்னு சொல்றா. அழவும் மாட்டேங்கிறா. தல சுத்துதுன்னு சொல்றா. என்னென்னவோ பேசுறா. நான் உண்மையிலேயே ரொம்ப பயந்துட்டேன் ஜேக்கப்.

இவளுக்காக ஒரு பிளான் போட்டு கொடுத்தேன். அதுவும் வொர்க் அவுட் ஆகல.

இன்னைக்கு காலைல நாலு மணிக்கு எந்திரிச்சு உக்காந்து யோசிச்சிட்டு இருக்கேன். இந்த புள்ள இப்படி புலம்பிட்டு அலையிறாலே. இவளுக்கு என்ன பண்ணலாம்னு.

நீயே சொல்லுடா. இந்த பிரச்னைக்கு என்ன பண்றதுன்னு?". ராஜா ஜேக்கப்பிடம் கேட்டான்.

ஜேக்கப் யோசித்தான்.

"நாம அதிரடியா என்ன முடிவு வேணும்னாலும் எடுக்கலாம். ஆனா ராகுல் குடும்பம் ரொம்ப அமைதியான குடும்பம். எந்த வம்பு, தும்புக்கும் போக மாட்டாங்க. அதனாலதான் யோசிக்கிறேன். இப்போ அவங்களும் பிரச்சன பண்றவங்களா இருந்தா நாம என்ன வேணாலும் பண்ணலாம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"என்னால ராகுல் வீட்ல போய் பேச முடியும். ராகுல் அப்பாட்ட நிறைய கேள்வி கேக்க வேண்டி இருக்கு. ஆனா நான் அப்படி கேட்டுட்டேன்னா அதுக்கப்பறம் அவரு உயிரோட இருக்க மாட்டாரு. அதெல்லாம் தாங்கிக்கிற சக்தி அவருக்கு கிடையாது. அதான் அமைதியா இருக்கேன்.

ஆனா ராகுல் கிட்ட நிறைய கேக்க வேண்டி இருக்கு. அவன் சென்னை வரட்டும். நான் பேசிக்கிறேன்". ராஜா சொன்னான்.

"அப்படி என்னடா கேக்க போற?". ஸ்வேதா புரியாமல் கேட்டாள்.

"அத உன்கிட்ட சொல்ல முடியாது. அவங்கிட்டதான் கேக்க முடியும்.

அவன் தப்பு பண்ணிட்டான்டி. மத்தவங்க கதை வேற. உங்க கதை வேற.

இதே பிரச்சன வேற யாருக்காவது வந்துருந்தா நான் தலையிட்டுருக்கவே மாட்டேன். உன் இடத்துல வேற ஒரு பொண்ணு இருந்துருந்தா அவனுக்காக இப்படி வருத்தபட்டுருக்க மாட்டா. போய் தொலன்னு விட்டுட்டு போயிருப்பா.

ஆனா ராகுல் இடத்துல வேற ஒரு பைய்யன் இருந்துருந்தா உன்ன வச்சு தாங்கிருப்பான்டி. உன்ன இப்படி விட்டுட்டு போயிருக்க மாட்டான். உன்ன ராகுல் மிஸ் பண்றான் ஸ்வேதா. அவன் ஒரு முட்டாள்.

நீ நல்லவடி. உன்ன போய் இப்படி பண்ணிட்டானே.

ஆனா ஒன்னு. உனக்கு அவன உன் பிடில வைக்க தெரியல". ராஜா சொன்னான்.

"என்னடா என் பிடில வைக்க தெரியல?". ஸ்வேதா கேட்டாள்.

"அவனை உன் மேல பைத்தியமாக்கிருக்க வேண்டாமா. நீ அவனை ரொம்ப லூசா விட்டுட்ட".

"நான் ஏன்டா அவன என் பிடில வைக்கணும்? அந்த அவசியம் எனக்கு இல்ல. ஆனா அவன் என்மேல பைத்தியமா இருக்கேன்னு சொன்னானேடா". ஸ்வேதா கலங்கிபோய் சொன்னாள்.

"சரி விடு. அவன் என்கிட்ட ஒரு மணி நேரம் பேசினா கூட போதும். அவனை நான் தெளிய வச்சிருவேன். அவன் சென்னை வரட்டும்.

சரி. எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. நீங்க பேசுங்க. நான் கிளம்புறேன்". ராஜா விடை பெற்றான்.

ஜேக்கப், சிவா இருவரும் தொடர்பில் இருந்தனர்.

"சிவா நீ என்ன நினைக்கிற?". ஜேக்கப் கேட்டான்.

"ராஜா சொன்னது சரிதான். ராகுல்கிட்ட கொஞ்சம் தனியா பேசினா போதும். எல்லாம் சரி ஆயிரும். அவன் எனக்காவது போன் பண்ணலாம்ல?". சிவா சொன்னான்.

சிறு வயதிலிருந்தே ராகுலுக்கு என்ன பிரச்சனை என்றாலும் முதலில் சிவாவிடம் தானே சொல்லுவான். இப்போது ஒரே ஊரில் இருந்து கொண்டு அவனை கூட தொடர்பு கொள்ளவில்லையே என்ற வருத்தத்துடன் சிவா பேசினான்.

"அவனதான் ஹவுஸ் அரெஸ்ட் பண்ணி வச்சிருக்காங்களே. அப்பறம் எப்படி உன்ன காண்டக்ட் பண்ணுவான்". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"சும்மா ஹவுஸ் அரெஸ்ட்டுனு சொல்லாத. கேக்கவே அசிங்கமா இருக்கு. இவன் என்ன பொட்ட புள்ளயா? வீட்ல அடச்சு வைக்க? இவன் ஏன் இப்படி பண்றான்னே புரியல.

அவன் தெளிவா இருந்தா நாம என்ன வேணாலும் பண்ணலாம். நம்ம ஊர் கவுன்சிலர் கிட்ட பேசி, அவர் மூலமா அவன் குடும்பத்த ஸ்டேஷன் வரைக்கும் கொண்டு வரலாம். ஆனா இவன் தெளிவா இல்லையே. அங்க வந்து என் குடும்பம் தான் முக்கியம். நான் பண்ணது தப்புதான். ஆனா இப்போ இவள கல்யாணம் பண்ண முடியாதுன்னு சொல்லிட்டா நம்மளால ஒன்னும் பண்ண முடியாது. அவன் வீட்ல உள்ளவங்களும் காசு கொடுத்து கேஸ் எதுவும் இல்லாம பண்ணிருவாங்க. அப்பறம் இவ அவன கல்யாணம் பண்ணியும் வேஸ்ட் தான்.

அதனால நாம இப்போ கொஞ்சம் பொறுமையாதான் இருக்கனும். அதிரடியா எதுவும் யோசிக்க வேண்டாம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"என்னால முடியலடா. டெய்லி அம்மா என்கிட்ட கேக்குறாங்க. ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்க? உனக்கு என்னதான் பிரச்சனைன்னு. என்னால நிம்மதியா மூச்சு கூட விட முடியலடா. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. பேசாம எங்க வீட்ல சொல்லிறவா?".

"அந்த தப்ப மட்டும் பண்ணிராத. உங்க வீட்ல சப்போர்ட் பண்ணினா பிரச்சனை இல்ல. அவங்களும் முடியாதுன்னு பிரச்சன பண்ணினா ரொம்ப கஷ்டமாயிரும். உனக்கு கஷ்டமா இருந்த உடனே எனக்கு போன் பண்ணு. என்கிட்ட சொல்லாம உன் வீட்ல இத பத்தி பேசிறாத. புரியுதா?".

"சரிடா".

பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ஸ்வேதாவின் அம்மா வெளியே வந்தாள்.

"யார்கிட்ட இவ்ளோ நேரமா பேசிட்டு இருக்க?". கேட்டாள்.

"பிரண்ட்ஸ் கிட்ட தான். இங்க ஒரு பெரிய கதை போயிட்டு இருக்கு". ஸ்வேதா விளையாட்டாய் சொன்னாள்.

"நீ என் கதையை பெரிய கதையா ஆக்கிருவ போலருக்கு". அம்மா சொல்லிவிட்டு சென்று விட்டாள்.

ஸ்வேதா நண்பர்களிடம் சொன்னாள்.

"அம்மாவுக்கு என்மேல சந்தேகம் வந்துருச்சு. இதுவும் ஒரு விதத்துல நல்லதுதான். சந்தேகத்தோட இருந்தாதான் வீட்ல விஷயம் தெரியும் போது அவங்களுக்கு அது பெரிய அதிர்ச்சியா இருக்காது".

"அதுவும் சரிதான். சரி. சிவா, நீங்க ரெண்டு பேரும் பேசுங்க. நானும் கிளம்புறேன்". ஜேக்கப் விடை பெற்றான்.

"ஸ்வேதா உனக்கு மனசில என்ன தோணுது? ராகுல் என்ன நினைப்பான்னு எனக்கு தெரியும். ஆனா என்ன விட உனக்கு நல்லா தெரிஞ்சிருக்குமே. நீ என்ன நினைக்கிற?". சிவா கேட்டான்.

"எனக்கு அவன் மேல நம்பிக்கை இருக்கு. ஆனா இல்ல".

"என்ன நீ எஸ். ஜே. சூர்யா மாதிரி இப்படி பதில் சொல்ற?".

ஸ்வேதா சிரித்தாள்.

"அவன் மேல எந்த அளவுக்கு நம்பிக்கை இருக்கோ அந்த அளவுக்கு நம்பிக்க இல்லாமையும் இருக்கு. வீட்ல இருக்கும் போது கண்டிப்பா அவன் மனசு மாறிருப்பான். ஆனா வெளில வந்தா கண்டிப்பா என்ன தேடி வருவான்". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"கரெக்ட். நானும் இதையேதான் நினச்சேன். ஆமா கிட்னேப்பிங் எப்போ நடந்துது?".

இதை கேட்டதும் ஸ்வேதா சிரித்து விட்டாள்.

"ஹே சீரியஸா பேசும் போது ஏன் இப்படி காமெடி பண்ணிட்டு இருக்க?". சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டாள்.

சிவாவும் சிரித்தான்.

"ஆமா. சொல்லாம கொள்ளாம வீடு வந்து தூக்கிட்டு போயிட்டாங்க. அப்பறம் வேற எப்படி கேக்குறது?".

"ஒரு கரப்பான் பூச்சிய தூக்கினா கூட அது கை, கால ஆட்டும். ஆனா இவன் எந்த ஒரு ஆர்ப்பாட்டமும் பண்ணாம எவ்ளோ அமைதியா, அடங்கி போயிருக்கான் பாத்தியா". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"அவன் வீட்ட விட்டு வெளில வற ஒரு வழி இருக்கு".

"என்ன?". ஸ்வேதா ஆர்வமாய் கேட்டாள்.

"அவங்களே மாதிரி நாமலும் அவனை வெளில கடத்திட்டு வரனும். பிரண்ட்ஸ் நாலு பேர் சேர்ந்து ஒரு சுமோ ஒன்னு புடிச்சு அவங்க வீட்டுக்கு போகனும். இதுல முக்கியமான விஷயம் என்னென்னா யாரும் வண்டிக்குள்ள இருக்க கூடாது. நாலு பேரும் டோருக்கு வெளில நிக்கதான் செய்யனும், எல்லாரோட கைலையும் ஒரு அருவாள் இருக்கனும். ராகுல் வீட்டுக்கு போறோம். அவனை தூக்கிட்டு வந்து வண்டில ஏத்துறோம். நிக்காம உடனே அங்க இருந்து கிளம்பி உன் முன்னாடி கொண்டு வந்து நிறுத்துறோம். மறந்து கூட அவன் வீட்டு முன்னாடி ரெண்டு நிமிஷம் நின்னுர கூடாது. அப்பறம் அவன் மனசு மாறிருவான்". சிவா அழகாக நகைச்சுவையாய் ஒரு கதை சொன்னான்.

சிவா சொல்வதை எல்லாம் கற்பனை செய்தபடி ஸ்வேதா சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"நீ ஒன்னும் கவலை படாத ஸ்வேதா. அவன் உன்ன தேடி வருவான்.

திங்கட் கிழமை அவன கூட்டிட்டு போனாங்க. அதுக்கு முந்தின நாள் நைட் கூட என்கிட்ட சொன்னான். என்ன ஆனாலும் சரி. ஸ்வதாவ நான் விடுறதா இல்ல. வீட்ல ஒத்துக்கலனாலும் பரவால்ல, நான் அவளை கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு சொன்னான். ஒன்னு வேணும்னா இன்னொன்ன இழந்துதான் ஆகனும்னு என்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லிருக்கான். அவன் அப்பாவுக்கு ஏதாவது ஆனாலும் கூட பரவால்ல. அதுக்காக அவளை விட மாட்டேன்னு சொன்னான். அதனால நீ தைரியமா இரு". சிவா ஸ்வேதாவிற்கு ஆறுதல் சொன்னான்.

நண்பர்களிடம் பேசியது ஸ்வேதாவிற்கு கொஞ்சம் மன ஆறுதலைத் தந்தது.

ஸ்வேதா வீட்டிற்குள் சென்றாள்.

அங்கே ஸ்வேதாவின் அம்மா மதுரையில் இருக்கும் அவள் அண்ணன் மகள் சீமந்தத்திற்கு போவதைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

"எப்போ மதுரை போறீங்க?". ஸ்வேதா அம்மாவிடம் கேட்டாள்.

"ஏன்? நீ எங்கயாவது போறதுக்கு பிளான் பண்ணிருக்கியா?". அம்மா கேட்டாள்.

"அவனே இல்ல. அப்பறம் நான் யார்கூட போறதுக்கு பிளான் பண்றது". மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டு அம்மாவிடம் சொன்னாள் "நான் எங்க போக போறேன்?".

அம்மா பதில் சொல்லவில்லை.

அன்று இரவு அம்மா, ஸ்வேதாவின் தங்கையிடம் தங்கம், வெள்ளியின் விலை உயர்வைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

"இப்போ வெள்ளி கூட வாங்க முடியாது போலருக்கே". அம்மா சொன்னாள்.

ஸ்வேதா அவள் விரலில் உள்ள மோதிரத்தைப் பார்த்தாள். அது ராகுல் அவள் விரலில் போட்ட வெள்ளி மோதிரம். ஸ்வேதா மனதில் என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை. அவள் விரலைக் காட்டி அம்மாவிடம் சொன்னாள்.

"இது கூட வெள்ளிதான்".

"வெள்ளியா? நான் இது மெட்டல்னு நினச்சிட்டு இருந்தேன். நீ எப்போ வெள்ளில மோதிரம் வாங்கின? என்கிட்ட ஏன் சொல்லல? எங்க வாங்கின?". அம்மா கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டாள்.

"ஐயோ. நானே வாய் கொடுத்து மாட்டிக்கிட்டேனே". ஸ்வேதா மனதிற்குள் நினைத்தாள்.

ஸ்வேதா ஏதோ ஒரு கடையின் பெயரைச் சொல்லி அங்கே வாங்கினேன் என்று பொய் சொன்னாள்.

"நீ என்கிட்ட நிறைய மறைக்கிற". சொல்லிவிட்டு அம்மா அவளைப் பார்த்து முறைத்தாள்.

பிரச்சனை இதோடு முடியவில்லை. மறுநாள் காலையும் தொடர்ந்தது.

ஸ்வேதா டிவியில் பாட்டு பார்த்துக்கொண்டே அலுவலகம் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

அம்மா திட்டினாள்.

"படத்துல மட்டும் தான் ஓடிப் போறவங்க ஒரே பாட்டுல கல்யாணமும் பண்ணிக்கிட்டு, வாழ்க்கையிலையும் முன்னேறிருவாங்க".

ஸ்வேதா டிவி சேனலை மாற்றினாள். அங்கேயும் ஒரு காதல் பாட்டு தான் ஓடியது.

"வெளிநாட்டுகாரி துணி துவைக்கிரவனை காதலிக்கிறா. நிஜத்தில இப்படியெல்லாம் நடக்குமா?". அம்மா நிறுத்தாமல் திட்டினாள்.

ஸ்வேதா டிவியை ஆப் பண்ணிவிட்டு "நமச்சிவாய" பாடலை போட்டாள்.

அம்மா அமைதியானாள்.

மறுநாள் ராஜா ஸ்வேதாவிடம் பேசினான்.

"சாரி டி. நேத்து கொஞ்சம் வேலை இருந்துது. அதான் கிளம்பிட்டேன்". சொன்னான்.

"பரவால்லடா. ராஜா, எனக்கென்னவோ கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் என் புருஷன என்கிட்ட இருந்து பிரிச்ச மாதிரி இருக்குடா. நான் அவனை என் புருஷனாதான நினச்சுட்டு இருந்தேன். அவனும் என்ன பொண்டாட்டின்னு தான்டா கூப்டுவான். இப்போ வீட்டுக்கு போனப்பறம் எல்லாம் மறந்துட்டானா?".

"இந்த மாதிரி நினைப்பு தான்டி உங்க மனசில இருக்கனும். உனக்கு இருக்கு. ஆனா அவன் என்ன நினைக்கிறான்னு தெரியலையே.

ஸ்வேதா, நீ மணி அண்ணாட்ட பேசுறத மட்டும் நிருத்திறாத. அவங்க மூலமாதான் ராகுல் வீட்ல என்ன நடக்குதுன்னு நம்மளால தெரிஞ்சுக்க முடியும். அன்னைக்கு அவங்க கால் பண்ணப்ப கட் பண்ணி விட்டல்ல. அதுக்கு அவங்க கிட்ட சாரி கேட்டுரு".

"கேக்குறேன்டா. ராஜா, நான் இந்த பிரச்சனைய என் தாத்தாட்ட சொல்லிரலாம்னு நினைக்கிறேன். நான் மொதல்ல தாத்தா வீட்டுக்கு போகனும். நேரம் பாத்து தாத்தாட்ட இத பத்தி பேசனும்".

"உன் இஷ்டம். இதையும் மணி அண்ணாட்ட சொல்லிரு. விஷயம் ராகுல் வீட்டுக்கு போயிரும்".

ஸ்வேதா மணியிடம் பேசினாள்.

"அண்ணா. அன்னைக்கு நான் போனை கட் பண்ணது தப்புதான். நீங்க அத மனசில வச்சுக்காதிங்க. நான் அன்னைக்கு இருந்த மன நிலைமைல எனக்கு உங்ககிட்ட பேச பிடிக்கல. அதான் கட் பண்ணேன்".

"அது பரவால்ல. ஆனா நீ போனை கட் பண்ணதுக்கு ராகுலோட அப்பா என்ன சொன்னாங்க தெரியுமா?".

"அப்போ நீங்க போன் பண்ணப்ப ராகுல் வீட்லதான் இருந்திங்களா?".

"ஆமா. ராகுல் அப்பா பக்கத்துல இருந்துதான் போன் பண்ணேன்.

அவர்கிட்ட நான் எல்லாத்தையும் சொன்னேன்மா. தப்பு முழுசும் நம்ம பையன்கிட்ட தான் இருக்கு. அந்த பொண்ண நாம தப்பு சொல்ல கூடாதுன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவரு நம்ம வீட்டு பையன எப்படி தப்பு சொல்ல முடியும். அந்த பொண்ணு சாதாரண பொண்ணு இல்லன்னு சொல்றாரு.

ராகுலும் இவ ஏன் போனை கட் பண்றா. நீங்க என்ன சொல்றிங்கன்னு கேக்கலாம்லன்னு கோவபடுறான். என் இடத்துல இருந்து நீங்க அவகிட்ட என்ன பிரச்சனைன்னு சொல்லிருங்கனு சொல்றான்....".

ஸ்வேதா ராகுலை காதலித்தாளா? இல்லை மணியைக் காதலித்தாளா? காதலித்தவன் தானே அவளுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டும். இதில் எங்கிருந்து நுழைந்தார் இந்த மூன்றாவது மனிதர் மணி?

"....நீ ஏன் இவனபோய் லவ் பண்ண? உங்க பிரண்ட்ஸ்ல வேற யாரையாவது நீ லவ் பண்ணிருந்தா இந்நேரம் உன்ன கல்யாணம் பண்ணிருப்பாங்க. இவன நம்பி ஏமாந்துட்டியே. இவன் வீட்ல நடிக்கிறான்மா. அம்மா, அப்பா என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டுறான். அவன் அப்பாகிட்ட சொல்லலாம்ல.தப்பெல்லாம் என் மேலதான்னு சொல்லி தைரியமா பேசலாம்ல. இவன்தான் பேச மாட்டேங்கிறானே.

இவன நம்பி நீ ஓடி வந்தாலும், உங்க கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் அவன் வீட்ல இருந்து யாரவது வந்து கூப்டா இவன் உன்ன விட்டுட்டு அவங்க கூட வந்துருவான். அப்போ நீ என்ன பண்ணுவ? உன் வாழ்க்கைய நீதான் காப்பாத்திக்கனும்". மணி மனதில் உள்ளதை பேசி முடித்தார்.

"நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரிதான் அண்ணா. ஆனா எல்லாம் காலம் கடந்து போச்சு. என்னால இன்னொருத்தன கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாது. நானும் அந்த ஊர்ல பிறந்த பொண்ணுதான. மனசில நினச்சவன கல்யாணம் பண்ணனும்னு நினைக்கிறேன். அவனே மாதிரி என்னால பிரச்சனைய பாத்து பயந்து ஓட முடியாது. நான் முடிஞ்ச வரைக்கும் ட்ரை பண்ணி பாப்பேன்.

என்னால தனியா போராட முடியல. அதனால நான் என் தாத்தா கிட்ட விஷயத்த சொல்ல போறேன். இனி பெரியவங்க பேசி முடிவு பண்ணட்டும்.இத ராகுல் கிட்ட சொல்லிருங்க".

அன்று இரவு ஸ்வேதா ஊரில் இருக்கும் அவள் பாட்டியிடம் பேசினாள்.

"பாட்டி, எனக்கு வேலைக்கு போக பிடிக்கல. வேலைய விட்டுட்டு கொஞ்ச நாள் உங்க கூட ஊர்ல இருக்கலாம்னு நினைக்கிறேன். நான் அங்க வரவா?". பாட்டியிடம் கேட்டாள்.

"தாராளமா வா. ஆனா உன் மாமா பொண்ணு சீமந்தம் முடிஞ்சதும் வா. விசேஷத்துக்கு நாங்கல்லாம் மதுரை வரோம். அதுக்கப்பறம் வரியா?".

"ஐயோ. அவ்ளோ சீக்கிரமா வர முடியாது. நான் வர இன்னும் ஒரு மாசம் ஆகும்".

"சரிம்மா. சீக்கிரமா வா".

மறுநாள் ராகுலின் நண்பன் கணேஷ் ஸ்வேதாவிடம் பேசினான்.

"ஸ்வேதா, நேத்து மணி எனக்கு போன் பண்ணிருந்தாரு".

"மணி அண்ணாவா? உங்க நம்பர் அவங்களுக்கு எப்படி தெரியும்? என்ன சொன்னாங்க?".

மணி கணேஷுக்கு போன் பண்ண என்ன அவசியம் வந்தது? ஸ்வேதாவிற்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

"நீங்க ஸ்வேதாகிட்ட பேசினிங்கலானு கேட்டாரு. அவ எப்படி இருக்கான்னு கேட்டாரு". கணேஷ் சொன்னான்.

ஸ்வேதாவிற்கு விஷயம் புரிந்தது. அவள் உயிரோடுதான் இருக்கிறாளா இல்லையா என்பதை அறிந்துகொள்ள ராகுல் தான் மணியிடம் சொல்லி கணேஷுக்கு போன் பண்ண சொல்லியிருக்க வேண்டும்.

"நீங்க என்ன சொன்னிங்க?". கேட்டாள்.

"எனக்கு தெரியாதுன்னு சொன்னேன்.அவளை பத்தி தெரிஞ்சு என்ன பண்ண போறிங்கன்னு கேட்டுரலாமானு தோணிச்சு எனக்கு. உன்ன பத்தி கேட்டு அவங்க என்ன பண்ண போறாங்க?". கணேஷ் கோவமாய் கேட்டான்.

"ராகுல் கேக்க சொல்லிருப்பான். அவங்க கேட்டுருக்காங்க. அவ்ளோதான் அண்ணா".

ராகுல் என்னதான் நினைக்கிறான் என்பது யாருக்கும் புரியவில்லை. அவள் வேண்டாம் என்று நினைத்தால், அவள் உயிரோடு இருந்தால் என்ன? இல்லை செத்தால்தான் அவனுக்கென்ன?

சனிக்கிழமை இரவு அம்மா சொன்னாள்.

"நாளைக்கு சித்தி வீட்டுக்கு போறோம்".

ஸ்வேதாவிற்கு அங்கே செல்ல மனமில்லை. அங்கே சென்றால் அசாதாரணமாக காணப்படுவோம் என்று நினைத்தாளோ என்னவோ.

"நான் கண்டிப்பா வரணுமா? எனக்கு இஷ்டம் இல்லையே". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"போயிட்டு சீக்கிரமா வந்துரலாம்". அம்மா சொன்னாள்.

மறுநாள் சித்தி வீட்டில் ஸ்வேதாவிற்கு உபசரிப்பெல்லாம் பலமாக இருந்தது. அதை சாப்பிடு, இதை சாப்பிடு என்று அன்பு தொல்லைகளும் அதிகமாக இருந்தது.

ஏதோ பேசிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது சித்தி சொன்னாள்.

"நீ கலரா, அழகா இருக்கல்ல. நாலு பசங்க உன்ன பாக்கத்தான் செய்வாங்க. நல்ல சுத்தி போடு". என்றாள்.

இதென்ன சித்தி என்றும் இல்லாத நாளாக இன்று இப்படி பேசுகிறாள்?

மதிய உணவு முடிந்ததும் ஹாலில் ஸ்வேதா, தங்கை, தம்பி, சித்தி மகள்கள் இரண்டு பேர் அனைவரும் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

அப்போது சித்தி ஹாலிற்கு வந்து "ஸ்வேதா கொஞ்சம் இங்க வா" என்று படுக்கை அறைக்கு அழைத்தாள்.

ஸ்வேதா சென்றாள்.

அங்கே ஸ்வேதாவின் அம்மா படுக்கையில் சரிந்து படுத்திருந்தாள்.

சித்தி ஸ்வேதாவை அணைப்பது போல் அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு நெருக்கமாக நின்றாள். சித்தி உடம்பெல்லாம் நடுங்கியது.

"ஸ்வேதா, உன்கிட்ட ஒன்னு கேப்போம், மறைக்காம பதில் சொல்லுமா". சித்தி சொன்னாள்.

"என்ன சித்தி?". ஸ்வேதா புரியாமல் கேட்டாள்.

"நம்ம ஊர்ல இருந்து சித்தப்பாவுக்கு ஒரு போன் வந்துது. நீ ஒரு ஆசாரி பையன காதலிக்கிறதா சொன்னாங்க. அவன் இல்லைனா செத்து போயிருவேன்னு சொன்னதா சொன்னாங்க. இது உண்மையா?". கேட்கும் பொழுது சித்தி உடம்பில் நடுக்கம் அதிகமானது.

ஸ்வேதா அதிர்ந்துபோய் சித்தியைப் பார்த்தாள்.

ஸ்வேதா வீட்டிற்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரிந்தது? எப்போது தெரிந்தது?

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 13

2011-03-31T01:01:00.000-07:00

சிறிது நேரத்தில் ராஜா ஸ்வேதாவை திரும்ப அழைத்தான்.

"ஸ்வேதா, நான் சொல்றத கொஞ்சம் கவனமா கேளு. இதுவரைக்கும் நான் சொன்ன எதையுமே நீ கேக்கல. நான் சொன்னத கேட்டுருந்தா ராகுல் உன்ன இப்படி கஷ்ட படுத்திருக்க மாட்டான்".

ராஜா பல வருடங்களாக ஸ்வேதாவிற்கு அறிவுரை சொல்லி வந்தான். ராகுலால் அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாது. அவனால் வீட்டில் தைரியமாக பேச முடியாது என்பது ராஜாவுக்கு நன்றாகத் தெரியும். இதை அவளிடம் சொல்லி அவனை அடியோடு மறக்க சொன்னான். ஆனால் அவளால் முடியவில்லை. அதன் விளைவுதான் இப்போது நடக்கும் பிரச்சனைகள் அனைத்தும்.

"பழைய பாட்ட பாடாம விஷயத்த சொல்லுடா". ஸ்வேதா ஆவலுடன் கேட்டாள்.

"இப்பவாது நான் சொல்றத சொதப்பாம சரியா பண்ணுவியா?".

"கண்டிப்பா பண்றேண்டா. நீ சொல்லு". பொறுமை இழந்து சொன்னாள்.

"இப்போ நான் மணி அண்ணாவுக்கு போன் பண்ண போறேன். ஸ்வேதா சாக போறேன்னு லெட்டர் எழுதி வச்சிட்டு கைல மருந்தோட உக்காந்துருக்கான்னு சொல்ல போறேன்".

"சொன்னா?"

"சொல்றத முழுசா கேளுடி. இடைல பேசினா நான் மறந்துருவேன்".

"சரி சரி. நீ சொல்லு".

"எதுலடி விட்டேன்?"

"மணி அண்ணாக்கு போன் பண்ணி....."

"ம்ம்ம்... நான் அவங்ககிட்ட இப்படி சொன்னதும் அந்த அண்ணன் பதறுவாங்க. அந்த நேரத்துல மொதல்ல போனை கொண்டு போய் ராகுல் கிட்ட குடுங்க. இல்லேன்னா அவ ஏதாவது பண்ணிக்குவான்னு சொல்லுவேன். அந்த அண்ணன் உடனே கிளம்பி ராகுல் வீட்டுக்கு ஓடுவாங்க. ராகுல்கிட்ட இத சொல்லி அந்த அண்ணன் மொபைல இருந்து உனக்கு போன் பண்ணுவாங்க. நீ என்னென்ன பேசனும், திட்டனும்னு நினைக்கிறியோ எல்லாத்தையும் ஒழுங்கா ராகுல் கிட்ட பேசிரு. அவன் பாவம், கஷ்ட படுவான்னு திட்டாம விட்டனு வை அதுக்கப்பறம் கடவுள்தான் உன்ன காப்பாத்தனும். நீ திட்டுற திட்டுல தான் ராகுல் உன்ன பத்தி யோசிப்பான். சோ நாக்க புடுங்கிட்டு சாகுற மாதிரி அவன நீ கேள்வி கேக்கனும். கேப்பியா?"

ஸ்வேதா யோசித்தாள்.

"அவன் குரலை கேட்டாவே நான் அழுதுருவேன்டா. அப்பறம் எப்படி திட்டுறது?"

"இதுதான்டி உன் பிரச்சினையே. அவன் உன்ன பத்தி யோசிச்சானா? நீ ஏன் அவன் கஷ்டபடுவான்னு நினைக்கிற? அவன திட்டுறதா இருந்தா சொல்லு. நான் மணி அண்ணாட்ட பேசுறேன்"

"சரிடா. நான் கண்டிப்பா திட்டுறேன்"

"சரி. ஒரு பேப்பர் எடுத்து நீ என்னென்ன கேக்கனும்னு நினைக்கிறியோ எல்லாத்தையும் எழுது. இல்லைனா நீ அவன்ட பேசும் போது எல்லாம் மறந்துரும். நீ எழுதிட்டு இரு. நான் மணி அண்ணாவுக்கு போன் பண்ணிட்டு வரேன்". சொல்லுவிட்டு ராஜா விடை பெற்றான்.

ஸ்வேதா ஒரு பேப்பர் எடுத்து ராகுலிடம் என்னென்ன கேக்க வேண்டும் என்று நினைத்தாலோ அத்தனையும் எழுதினாள்.

சில நிமிடங்களில் ராஜா அழைத்தான்.

"ஸ்வேதா. மணி அண்ணாட்ட பேசிட்டேன். அந்த அண்ணன் பயங்கரமா டென்ஷன் ஆயிட்டாங்க. இப்போ ராகுல் வீட்டுக்கு தான் போயிட்டு இருக்காங்க. நம்ம பிளான் வொர்க் அவுட் ஆயிருச்சுடி.

உன்னோட புது நம்பர அவங்களுக்கு குடுத்துருக்கேன். அதுக்குதான் கூப்டுவாங்க.

இப்போ நான் சொல்றத தெளிவா கேளு.

மணி அண்ணா நம்பர்ல இருந்து உனக்கு போன் வரும்.

யார் பேசுறாங்கனு பாரு. மொதல்ல மணி அண்ணன் பேசினா ராகுல் எங்கனு கேளு. அவங்க வேற எதாவது பேச ஆரமிச்சா உடனே போனை கட் பண்ணிரு.

மறுபடியும் உனக்கு கால் வரும். அப்போ ராகுல் அண்ணன் பேசினாலும் பேசுவாங்க. அவங்க குரல் கேட்டா உடனே கட் பண்ணிரு.

ராகுல் குரல் கேட்டா மட்டும் தான் நீ பேசனும். இப்பவாது நான் சொல்றத அப்படியே செய்டி. ராகுல் கிட்ட தயவு தட்சண பாத்துறாத. அப்பறம் உன் வாழ்க்க போயிரும்.

அப்பறம் ஒரு விஷயம். அவங்க குடும்பமே ஒன்னா உக்காந்து லவுட் ஸ்பீக்கர்ல போட்டு நீ பேசுறத கேட்டாலும் கேப்பாங்க. சோ நீ ராகுல திட்டித்தான் பேசனும். அப்போதான் அவன் என்ன தப்பு பண்ணிருக்கான்னு அவங்க வீட்டுக்கு தெரியும். முக்கியமான விஷயம் அவங்க வீட்ல உள்ள யாரையும் திட்டி பேசிறாத.

எல்லாம் சரியா பேசுவியாடி?".

ராஜா தன் தோழிக்காக ஒரு பெரிய திட்டம் போட்டு கொடுத்தான்.

"கண்டிப்பா பேசுவேன்டா. இவன இப்பவும் கேள்வி கேக்கலைனா எனக்கு ரோஷமே இல்லன்னு அர்த்தம். கண்டிப்பா அவன திட்டுறேன்".

"சரிடி. நான் வைக்கிறேன். மணி அண்ணா உனக்கு ட்ரை பண்ணிட்டு இருப்பாங்க". சொல்லிவிட்டு ராஜா போனை துண்டித்தான்.

ராஜாவுக்கு தான் தன் தோழி வாழ்வின் மீது எத்தனை அக்கறை. இவனுக்கென்ன தலை எழுத்தா? இவளுக்காக இதெல்லாம் செய்ய வேண்டுமென்று? அப்பறம் ஏன் செய்கிறான்? ஒன்பது வருட நட்பு என்பதினால்தானே. ஒன்பது வருட காதலை விட ஒன்பது வருட நட்பு அவளுக்கு துணையாய் நிற்கிறது. காதலித்தவன் அவன் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் கிடக்கிறான். தோழன் தன் தோழியின் காதலுக்காக போராடிக் கொண்டிருக்கிறான். கண்டிப்பாக காதலை விட நட்பு சிறந்ததாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

இந்த காலத்தில் ஒரு பெண்ணைக் கூட குறிப்பிட்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வீட்டிற்குள் அடைத்து வைக்க முடியாது. ஒரு ஆண் பிள்ளையால் எப்படி இதைபோல் வீட்டிற்குள் அடைந்து கிடக்க முடிகிறது? இதென்ன விசித்திரம்?

மணியிடமிருந்து ஸ்வேதாவிற்கு அழைப்பு வந்தது.

ராகுலின் குரலை எதிர்பார்த்து ஸ்வேதா ஹலோ சொன்னாள்.

ஆனால் எதிர் பக்கத்திலிருந்து கேட்டது மணியின் குரல்.

"ராகுல எங்க?". ஸ்வேதா பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு கோவமாய்க் கேட்டாள்.

"நான் அவன் வீட்டுக்கு போனேன்.........". மணி ஏதோ சொல்ல நினைத்து இழுத்து பேசினார்.

ராஜா தான் ராகுலைத் தவிர வேறு யாருடமும் பேச கூடாது. அப்படியே பேசினாலும் உடனே போனை துண்டிக்க வேண்டுமென்று அவளுக்கு கட்டளை போட்டிருக்கிறானே.

ஸ்வேதா போனை துண்டித்தாள்.

"நான் அவன் வீட்டுக்கு போனேன்" என்றால் இப்போது மணி ராகுலின் வீட்டில் இல்லை என்றுதானே அர்த்தம். ராகுல் பக்கத்தில் இல்லை என்றால் அவள் ஏன் மணியிடம் பேச வேண்டும்.

மணியிடமிருந்து மீண்டும் இருமுறை அழைப்பு வந்தது.

ஸ்வேதா கோவத்தில் அவர் அழைப்பை துண்டித்து விட்டாள்.

சிறிது நேரத்தில் ராஜாவிடமிருந்து ஸ்வேதாவிற்கு அழைப்பு வந்தது.

"மணி அண்ணா எனக்கு கால் பண்ணாங்க ஸ்வேதா". ராஜா சொன்னான்.

"எனக்கு பண்ணாங்கடா. நான் கட் பண்ணிட்டேன்".

"அதனாலதான் எனக்கு போன் பண்ணாங்க. அந்த அண்ணன் போய் ராகுல் வீட்ல எல்லாம் சொல்லிருக்காங்க. அவனோட அப்பா பேச விட முடியாதுன்னு சொல்லிட்டாராமா". ராஜா சோகமாய் சொன்னான்.

ஸ்வேதாவிற்கு ராகுல் அப்பா மீது அளவு கடந்து கோவம் வந்தது. உயிர் போகும் நேரத்தில் கூட தன் மகன் காதலித்தவளிடம் அவனை பேச வைக்க ஒரு மனிதர் இப்படி யோசிப்பாரா? அவருக்கு எத்தனை கல் நெஞ்சமாக இருக்க வேண்டும். தன் மகனை பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டே பேச வைக்கலாமே. அவர் அதை கூட ஏன் செய்ய மறுக்கிறார்? தவறு தன் மகன் மீது இருக்கிறது என்று தெரிந்த பின்னும் ஒரு பெண்ணை இப்படி அற்பமாக நினைக்கும் இவருக்கு பிறந்த மகன் மனதில் மட்டும் எப்படி ஈரத்தை எதிர் பார்க்க முடியும். ராகுல் இவருக்கு பிறந்தவன் தான் என்பதை சரியாகத்தான் நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

அப்பாதான் முடியாது என்கிறார். காதலித்தவனுக்கு எங்கே போனது அறிவு? தான் காதலித்த பெண் சாக போகிறேன் என்று நிற்கிறாள். அப்பாவிடம் சண்டை போட்டு கடைசியாக ஒரு முறை அவளிடம் பேசிவிடுகிறேன் என்று சொல்லும் தைரியம் கூட இல்லாத, ஒன்றுக்கும் உதவாத கோழையா அவன்? இவனுக்கெல்லாம் எதற்கு காதல் கத்தரிக்காயெல்லாம்?

பிற்காலத்தில் இவனை நம்பி ஒரு பெண் வருவாளே. அவள் நிலை என்னவாகும்? நாலு திருடர்கள் வந்து வழி மறித்தால் மனைவியை அவர்களிடம் விட்டு விட்டு ஓடி விடுவானா? அவன் இப்போது செய்யும் செயல்கள் அப்படித்தானே இருக்கிறது.

ராஜா சொன்னதைக் கேட்டு ஸ்வேதாவிற்கு என்ன பேசுவதென்று தெரியாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

ராஜா மனம் சோர்ந்து போய் பேசினான்.

"மணி அண்ணாட்ட பேசும் போது ராகுல் அண்ணன் போனை வாங்கி பேசினாருடி.

அவ என்னதான்ப்பா சொல்றான்னு கேட்டாரு.

அவ ஒரே முடிவுலதான் இருக்கா. ஒன்னு ராகுல கல்யாணம் பண்ணுவா. இல்லைனா செத்துருவான்னு சொன்னேன்.

எங்க வீட்ல அப்பா, அம்மா அழுதுட்டே இருக்காங்க. நான் அவங்களதான் பாக்க முடியும். அந்த பொண்ணுகிட்ட சொன்னா புரிஞ்சுக்கவே மாட்டேங்கிறா. நான் என்னதான்ப்பா பண்றதுன்னு கேட்டாரு.

அவ உங்க தம்பிய லவ் பண்ணிருக்கா. அதனால அவ அப்படித்தான் இருப்பான்னு சொன்னேன்.

நீயாவது அவளுக்கு புத்திமதி சொல்லுனு சொன்னாருடி".

"யாருக்குடா வேணும் இவங்க கரிசனம். இவனுக்காக நான் செத்து போயிட்டா அந்த குடும்பமே தொல்ல ஒழிஞ்சதுன்னு சந்தோஷ படும் போலருக்குடா".

"நானும் என்னென்னவோ பண்ணி பாக்குறேன். எல்லாம் தப்பாவே முடியுதுடி". சோர்ந்து போய் சொன்னான்.

ராஜா தொடர்ந்தான்.

"அவங்க ரொம்ப ஜாதி வெறி புடிச்சவங்கடி. நாம +2 படிக்கும் போது நம்ம ஊர்ல அவங்க ஜாதிக்கும், உங்க ஜாதிக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய அடி, தடி கலவரமாச்சு. உனக்கு ஞாபகம் இருக்கா?".

"என்னடா சொல்ற? எங்க ரெண்டு சாதிக்கும் நடுவுலையா? எனக்கு தெரியாதுடா. ராகுல் கூட இத எங்கிட்ட சொன்னதில்லையேடா?".

"நடந்துதுடி. பெரிய கலவரமாச்சு. அதனால கண்டிப்பா அவங்க உங்க கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்க மாட்டாங்க. ராகுல் தைரியமா வெளில வந்தா கூட ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணலாம். ஆனா அவன் சத்தமே காட்டாம இருக்கான். நாம என்னடி பண்ண முடியும்?".

ஸ்வேதாவிற்கு இந்த ஜாதி கலவரத்தைக் கேட்டதும் மனதில் பெரும் பூகம்பமே வெடித்தது.

காதலிலே இத்தனை பிரச்சனை என்றால், ஜாதி கலவரம் வந்தால் ராகுல் இந்த நாட்டை விட்டே ஓடி விடுவான்.

இருந்தாலும் ஸ்வேதாவிற்கு தன் காதல் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை இருந்தது. என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தாள்.

ஆனால் இவளைப் போல் ராகுலும் நினைக்க வேண்டுமே. இப்போது பிரச்சனையே அதுதானே.

"இப்போ என்னடா பண்றது?". ஸ்வேதா ராஜாவைக் கேட்டாள்.

"ராகுல் வெளில வரனும். அதுதான் ஒரே வழி".

ஸ்வேதா அம்மாவிற்கு எழுத தொடங்கிய லெட்டரை தன் கப்போர்டில் வைத்துவிட்டு சோர்ந்து போய் வீட்டிற்கு கிளம்பினாள்.

போகும் வழியில் ஒரு கடைக்கு சென்றாள்.

"Rat killer இருக்கா?" கேட்டாள்.

கடைக்காரர் அவளை ஒரு முறை பார்த்து விட்டு "இல்லை" என்றார்.

அவளின் அழுது வடிந்த முகத்தைப் பார்த்து தர மறுத்தாரா?

மூன்றாவதாக ஒரு கடையில் கேட்டாள்.

கிடைத்தது.

வாங்கி அதை தன் பையில் வைத்தாள்.

ராகுல் எதற்கும் உதவாதவன் என்று தெரிந்த பின்னும் எதற்காக மருந்து வாங்கினாள்? இதற்கு மேலும் அவனுக்காக உயிரை இழப்பாளா?

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 12

2011-03-30T01:08:00.000-07:00

ராஜா அழைப்பைத் துண்டித்ததும் ஸ்வேதாவிற்கு தலையே சுற்றியது.

மீண்டும் அழைத்தாள்.

அவன் துண்டித்தான். அவள் துடித்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் ராஜாவிடமிருந்து அவளுக்கு அழைப்பு வந்தது.

"ராகுல் என்னடா சொன்னான்? நேத்து அவன்கிட்ட பேசிருக்க. ஏன் என்கிட்ட சொல்லல?" கேட்கும் பொழுதே அவள் குரல் நடுங்கியது.

"நான் இப்போ சாப்ட போறேன். பத்து நிமிஷம் கழிச்சு கூப்டுறேன்". நிதானமாய்ச் சொன்னான்.

"விஷயத்த சொல்லிட்டு போடா. ஏன் என் நிலமைய புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிற? நீயும் ஏன்டா என் உயிரை வாங்குற?". பதற்றத்தோடு கேட்டாள்.

"நீ சாப்டியா?" ராஜா சம்மந்தமில்லாமல் கேட்டான்.

"டேய். எனக்கு தல சுத்துது. அவன் என்ன சொன்னான்னு சொல்லித்தொல". கோவமாய்ச் சொன்னாள்.

"உன்கிட்ட ஒரு அரை மணி நேரமாவது பேசனும். நான் சாப்ட்டுட்டு வரேன்".

போனை துண்டித்தான்.

ஸ்வேதா அழத் தொடங்கினாள். தன்னை சுற்றி என்ன நடக்கிறது? தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதே அவளுக்கு மறந்து போனது. அவளால் நடக்க கூட முடியவில்லை. யாரோ அவளைப் பிடித்து தள்ளுவது போல் உணர்ந்தாள்.

காதல் ஒரு மனிதனை இந்த அளவிற்கா பாடு படுத்தும்? தான் எங்கு இருக்கிறோம் என்பதையே மறக்கும் அளவிற்கு அவளுக்கு அப்படி என்ன பிரச்சனை? எதை நினைத்து அவள் இப்படி தவிக்கிறாள்?

ஒருவனை ஒன்பது வருடங்களாய் மனதில் சுமந்து, கடந்த ஐந்து மாதங்களாக கணவனாய் நினைத்து வாழ்ந்து வந்தவளுக்கு இப்படித்தான் நேருமோ? இந்த மயக்கம், தவிப்பு எல்லாம் அவனுக்கும் இருக்குமா? இல்லை அவன் குடும்பத்திற்காக ஏற்க்கனவே மயங்கி விழுந்துவிட்டானா? அவன் குடும்பத்திற்காக மயங்கியிருந்தால் ஸ்வேதாவின் நிலை என்னவாகும்? அவன் என்ன சொன்னான் என்பதை அறிவதற்குள்ளேயே மயக்கம் வருபவளுக்கு அவன் அவளை ஏமாற்றி விட்டால் என்ன செய்வாள்?

பதினைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு ராஜாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"சாப்டியா?" ராஜா கேட்டான்.

"நீ விஷயத்த சொல்லுடா. இப்படி உயிரை வாங்காத". ஸ்வேதா கோவத்தில் கத்தினாள்.

ராஜா முன் தினம் என்ன நடந்தது என்பதை அவளிடம் கூறினான்.

"நேத்து மணி அண்ணனுக்கு போன் பண்ணேன். இங்க நீ பொலம்பிகிட்டே இருக்கிற. அவன் அங்க என்ன பண்றான்னு தெரிஞ்சுக்கனும்ல. அதான் மணி அண்ணாட்ட கேக்கலாம்னு நினச்சு அவங்களுக்கு போன் பண்ணேன்.

நான் போன் பண்ணும் போது மணி அண்ணா ராகுல் வீட்லதான் இருந்தாங்க. அவங்க கிட்ட பேசிட்டு இருக்கும்போது ராகுல் போனை புடிங்கி பேசினான்".

"என்னடா பேசினான்?" ஸ்வேதாவின் குரலோடு உடலும் சேர்ந்து நடுங்கியது.

"வேற என்ன சொல்ல போறான்?

அவன் வீட்டுக்கு போனதும், நான் அவளைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்னு சொல்லிருக்கான். உடனே எல்லாரும் அழ ஆரமிச்சுட்டாங்கலாமா. அவங்க அம்மாவுக்கு கேன்சர் இருக்குதோன்னு டாக்டர் சந்தேகப் படுறாங்கலாமா. அப்பாவுக்கும் உடம்பு சரி இல்லையாமா"

ஸ்வேதா குறுக்கிட்டாள்.

"என்னடா இது? நாங்க லவ் பண்றதாலையா அவங்களுக்கு கேன்சர் வரும்? இவங்க வீட்ல எல்லாரும் அழுறாங்க. எங்க வீட்ல விஷயம் தெரிஞ்சா ஸ்வீட் செஞ்சு கொடுத்து என்ன கொஞ்சுவாங்களா? என்னடா இது? அவன் அப்பாவுக்கு எழுபது வயசாகுது. இந்த வயசில உடம்பு எப்படி நல்லா இருக்கும். கண்டிப்பா ஏதாவது பிரச்சன பண்ணிட்டு தான் இருக்கும். இதெல்லாம் தெரிஞ்சு தானடா என்ன லவ் பண்ணான். இப்போ எப்படி இதெல்லாம் காரணமா சொல்றான்?" அழுது கொண்டே கேட்டாள்.

ராகுல் வீட்டிற்கு போவதற்கு இரண்டு நாட்கள் முன்பு வரை தன் வாழ்க்கை முக்கியம். அது ஸ்வேதாவுடன் தான் அமைய வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். இந்த காதலினால் அவன் அப்பா உயிருக்கு ஆபத்தே என்றாலும் அதை தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். ஸ்வேதாவிற்கு துரோகம் செய்து விட கூடாதென சொல்லி வந்தான். வீட்டில் என்ன பிரச்சனைகள் வந்தாலும் சரி, அதற்காக ஸ்வேதாவை விட்டு கொடுக்க முடியாது என்று சொல்லி வந்தான்.

"நான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்டி. நீ வீட்டுக்கு போனதில இருந்து என்ன நடந்துதுன்னு தெளிவா சொல்லுன்னு சொன்னேன். அதுக்கு அவன் என்னால இப்போ எதுவும் சொல்ல முடியாது. ரொம்ப நேரம் என்னால பேச முடியாது. என்ன ஹவுஸ் அரெஸ்ட் பண்ணி வச்சிருக்காங்க. இங்க இருந்து எப்படி வெளில வரதுனே தெரியலன்னு சொன்னான்". ராஜா சொன்னான்.

"ஹவுஸ் அரெஸ்ட்டா? இவன் என்ன பொண்ணா? வீட்ல அடச்சு வைக்க? ச்சீ.. இவன் ஏன்டா இப்படி இருக்கான்? வேற என்ன சொன்னான்?".

"வீட்ல வேலைய ரிசைன் பண்ண சொன்னாங்கலாமா. இத பத்தி மேனேஜர் கிட்ட பேசிருக்கான். அவருக்குதான் உங்க மேட்டர் தெரியுமே. சோ எதுவா இருந்தாலும் நீ சென்னை வந்தப்பறம் பேசிக்கலாம். மொதல்ல நீ சென்னை கிளம்பி வான்னு சொல்லிட்டாராமா".

ராகுல், ஸ்வேதா இருவரின் அலுவலகத்திலும் அனைவருக்குமே இவர்களின் காதல் விஷயம் தெரியும். ராகுலின் மேனேஜர் இதற்கு பெரும் ஆதரவாக இருந்தார். இவர்கள் ஒன்று சேர அவரே ராகுலின் வீட்டில் பேசுகிறேன் என்று கூட சொன்னார். யாரோ ஒருவர் இவர்கள் ஒன்று சேர வேண்டுமென நினைக்கிறார். ஆனால் காதலித்தவனுக்கு அந்த அக்கறை இல்லை.

"ஹே இவனுக்கென்ன பைத்தியமா? எதுக்குடா வேலைய ரிசைன் பண்ணனும்? வேலைய விட்டுட்டு என்ன பண்ண போறானாமா? அவன் அப்பா காசுல சாப்ட்டுட்டு வீட்லயே படுத்து தூங்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டானா? இவனுக்கு கடவுள் அறிவையே குடுக்கலையா? வீட்ல என்ன சொன்னாலும் மண்டைய ஆட்டுவானா? அவன் அப்பா இவன சாக சொன்னா செத்துருவானா?". ஸ்வேதா கோவத்தில் பொரிந்து தள்ளினாள்.

"அவன் அப்பா சொன்னா அதையும் செஞ்சாலும் செய்வான்.

அவ எப்படி இருக்கான்னு கேட்டான்.

அவ எப்படி இருந்தா உனக்கென்ன, நீ அவல கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதா இருந்தா சொல்லு. அவ எப்படி இருக்கான்னு சொல்றேன்னு சொன்னேன்.

நான் வீட்ல பேச வேண்டிய எல்லாம் பேசிட்டேன். இத அவகிட்ட சொல்லிரு. இல்லைனா நான் எதுவும் பேசலைன்னு என்ன தப்பா நினைப்பான்னு சொன்னான்.

நீ என்ன அவகிட்ட நல்ல பேர் வாங்கலாம்னு நினைக்கிறியா? கண்டிப்பா அவகிட்ட இத சொல்ல மாட்டேன்னு சொன்னேன்.

அப்பறம் அவள கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியாதுன்னு தான் நினைக்கிறேன்னு சொன்னான்டி".

இதைக் கேட்டதும் மீண்டும் ஸ்வேதாவிற்கு மயக்கம் வந்தது. தேம்பி தேம்பி அழுதாள்.

"நீ இல்லைனா அவ கண்டிப்பா செத்து போயிருவா. உன் அம்மா, அப்பா இப்போ மானம், மரியாதனு பாக்குறாங்க. அவ செத்துட்டான்னா அடுத்த நிமிஷம் போலீஸ் உங்க வீட்டு வாசல்ல நிக்கும். அப்போ மட்டும் உங்க மானம், மரியாத போகாதான்னு கேட்டேன்".

"அதுக்கு அவன் என்ன சொன்னான்?" அழுது கொண்டே கேட்டாள்.

"அவன் ஒன்னுமே பேசலடி. நான் அவன்கிட்ட சொல்லிட்டேன். வீட்ல இருந்து வெளில வந்ததும் போன் நம்பர மாத்திரு. பிரண்ட்ஸ் யாரையும் காண்டக்ட் பண்ணாத. எனக்கும் கால் பண்ணாதன்னு சொல்லிட்டேன்".

ஸ்வேதா எதுவும் பேசவில்லை. அழுகையை அடக்க முயற்ச்சித்தாள்.

ராகுலின் அண்ணன் எப்போது அவன் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றாரோ அப்பொழுதே அவன் தடுமாறிப் போனான். அண்ணனை பார்த்ததற்கே அப்படி என்றால், அப்பாவை பார்த்ததும் மனது மாறியதில் என்ன ஆச்சர்யம் இருக்க முடியும்?

குடும்பத்தின் மீது உயிராய் இருப்பவன் எதற்காக காதலிக்க வேண்டும்? அவர்கள் சொல்லும் பெண்ணையே திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டியதுதானே? எதற்காக இப்படி இரட்டை வேடம் போட வேண்டும்? அவனுக்கு தைரியம் இல்லை என்று எப்படி நினைக்க முடியும்? ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை அழிக்கும் அளவிற்கு அவனுக்கு தைரியம் இருக்கிறதே. எத்தனை சுலபமாக ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கையை சூறையாடிவிட்டு இப்படி வீட்டிற்குள் அடைந்து கிடக்கிறான். குத்திக் குடையும் அவன் மனசாற்றிக்கு பதில் சொல்லும் அளவிற்கு அவனுக்கு தைரியம் இருக்கிறதே. இவனா கோழையாக இருப்பான்? கண்டிப்பாக இவன் அழுத்தம் பிடித்தவனாகத்தான் இருப்பான்.

தன் தோழிக்கு பிரச்சனை என்று ராஜா எத்தனை முயற்ச்சிகள் எடுத்து வருகிறான். ஆனால் காதலித்த பெண்ணைப் பற்றி சிறிதும் சிந்திக்காமல் ராகுல் எத்தனை அமைதியாக வீட்டிற்குள் கிடக்கிறான். இவன் காதல் எத்தனை சிறந்ததாக இருக்க முடியும்.

அம்மாவின் முந்தானையையும், அப்பாவின் வேஷ்டியையும் பிடித்துக் கொண்டு திரிபவன் எதற்காக ஸ்வேதாவின் துப்பட்டாவை பிடித்துக் கொண்டு திரிந்தான்? அவளிடம் அவன் அப்படி எதைத்தான் எதிர்பார்த்து பழகினான்?

"என்னடி எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்கிற?"

அவளிடமிருந்து பதில் வரவில்லை.

"ஏதாவது சொல்லு ஸ்வேதா"

"என்னடா சொல்றது?". அழுகையை அடக்க முயற்ச்சித்து திக்கி, திணறி பேசினாள்.

"ஸ்வேதா நீ அழுதுரு. உன் மனசில என்ன இருக்குதுன்னு சொல்லி அழுதுரு". அவளின் அமைதி ராஜாவை கொஞ்சம் பயமுறுத்தியது.

"டேய். எனக்கு தல சுத்துதுடா. என்ன பேசுறதுன்னு தெரியல. எனக்கு ஒன்னும் புரியல. நான் வைக்கிறேன்". ஏதோ உளறி விட்டு போனை துண்டித்தாள்.

சிறிது நேரம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திணறினாள். அவளுக்கு அழ மனமில்லை. அழுகையை அடக்கினாள். அதனால் தானோ என்னவோ அவளுக்கு இன்னும் அதிகமாக தலை சுற்றியது.

ராகுல் இல்லாமல் எதற்காக வாழ வேண்டும். காதல் என்ற பெயரில் ஒருவனோடு ஊர் சுற்றிவிட்டு இன்னொருவனை திருமணம் செய்து கொள்வதா? இனி தனக்கு வாழ்க்கை வேண்டாம் என்று முடிவு செய்தாள்.

ஸ்வேதா சாக துணிந்தாள்.

எப்படி சாவது? அவள் இறந்த பின் இந்த உலகம் இதற்கு ஒரு கட்டுக்கதை கட்டுமே. எவனிடமோ ஏமாந்து விட்டாள். அதனால் தான் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டாள் என்று பேசுமே. இதைத் தாங்கும் சக்தி தன குடும்பத்திற்கு இருக்குமா என்று யோசித்தாள்.

ஸ்வேதா கிராமத்து சூழலில் வளர்ந்தவள். அவள் சிட்டிக்கு வந்த பின் அடிக்கடி உடலில் ஏதேனும் பிரச்சனைகள் வந்துகொண்டே இருந்தது. தற்போது அவளுக்கு பெரும் தொந்தரவாக இருப்பது சைனஸ். எப்பொழுதும் அவளுக்கு தலை வலி இருந்து கொண்டே இருக்கும். அதற்காக இரண்டு மாதத்திற்கு முன்பு தான் ஹோமியோபதி ட்ரீட்மென்ட் எடுக்க ஆரமித்தாள். தனக்கு உடலில் ஏதேனும் பிரச்சனை வந்து கொண்டே இருக்கிறது. இதைத் தாங்கிக்கொண்டு தன்னால் வாழ முடியவில்லை என்று காரணம் காட்டலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டே அவள் அம்மாவிற்கு லெட்டர் எழுத ஆரம்பித்தாள்.

"அம்மாவிற்கு,

முதலில் என்னை மன்னிக்கவும்." அழுகையை அடக்க முயற்சித்தும் முடியாமல் அழுதுகொண்டே எழுதினாள். தன் அம்மாவின் நிலையை நினைக்கவே அவளுக்கு பரிதாபமாய் இருந்தது.

முதல் வரி எழுதத் தொடங்கியதும் ராஜாவிடமிருந்து அவளுக்கு அழைப்பு வந்தது.

"என்னடி பண்ற? நீ என்ன முடிவெடுத்துருக்கிற?". ராஜா இவள் சாவதற்கு முடிவெடுத்திருக்கிறாள் என்பது தெரியாமல் கேட்டான்.

"நான் செத்து போயிறேன்டா. அவன் இல்லாம என்னால வாழ முடியாது. அவன் ஏன்டா என்ன நம்ப வச்சு ஏமாத்திட்டான்?". மீண்டும் அழுகையை அடக்க முயன்று திணறிக்கொண்டே பேசினாள்.

"அய்யய்யோ. என்னடி சொல்ற?"

"என்னால முடியலடா. இதுக்கு மேலயும் என்னால வாழ்க்கைல கஷ்டப்பட முடியாது. நான் உயிரோட இருந்தாலும் அவன் என்ன நிம்மதியா வாழ விட மாட்டான். அவன்தான்டா என்கிட்ட சொன்னான். ரெண்டு பெரும் சேர்ந்து வாழனும் இல்ல சேர்ந்து சாகனும்னு. அவன் கண்டிப்பா சாக மாட்டான். அவனுக்கு அந்த தைரியம் கிடையாது. என் காதலுக்கு நான் உண்மையா இருக்கனும்டா. நான் செத்துறேன். இப்போ அம்மாவுக்கு லெட்டர் எழுதிட்டு இருக்கேன். ஈவினிங் வீட்டுக்கு போகும் போது ஏதாவது வாங்கிட்டு போகணும்". ஸ்வேதா அழுதாள்.

"ஏன்டி இப்படி பண்ற? உனக்கு நான்தான்டி கடைசியா கால் பண்ணிருக்கேன். உனக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா மொதல்ல என்னத்தான்டி புடிப்பாங்க. எனக்கே வாழ்க்கைல ஆயிரம் பிரச்சனை இருக்கு. இப்போ நீ வேற என்ன போலீஸ்ல மாட்ட வைக்க போற. நீ ஏதாவது பண்ணிகிட்டா உனக்கு மட்டும் பிரச்சனை இல்ல. நம்ம பிரண்ட்ஸ் எல்லாருக்குமே பிரச்சனை ஆகும்". ராஜா புலம்பினான்.

தன் தோழியை காப்பாற்ற என்னவெல்லாம் பேசுகிறான்.

ஸ்வேதா யோசித்தாள்.

"நீ இனிமே இந்த நம்பருக்கு போன் பண்ணாதடா. என்னால யாருக்கும் பிரச்சன வேண்டாம். உனக்கு ஒரு நம்பர் தர்றேன். இனிமே அந்த நம்பருக்கே போன் பண்ணு". சொல்லிவிட்டு ராகுல் வாங்கி கொடுத்த நம்பரை ராஜாவிற்கு கொடுத்தாள்.

"நீ அந்த நம்பருக்கு இப்போ கூப்டு". சொல்லிவிட்டு தன் மொபைல அணைத்து தூக்கி எறிந்தாள்.

ராகுல் வாங்கிக் கொடுத்த சிம் கார்டு போட்டிருக்கும் மொபைல கையில் எடுத்தாள்.

ராஜா அவள் கொடுத்த புது எண்ணிற்கு அழைத்தான்.

"இப்போ நான் எதுவும் பண்ணிக்கலடா. உனக்காக என்னால இதத்தான் செய்ய முடியும். ஆனா கண்டிப்பா நான் உயிரோட இருக்க மாட்டேன். நான் வேலைய ரிசைன் பண்ண போறேன். கொஞ்ச நாள் தாத்தா, பாட்டி கூட இருக்கலாம்னு தோணுது. ஒரு மாசமோ, ரெண்டு மாசமோ அவங்க கூட இருந்துட்டு கண்டிப்பா நான் ஏதாவது பண்ணிப்பேன்டா". சொல்லிவிட்டு ஸ்வேதா அழுதாள்.

"சரி. நான் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு கூப்டுறேன்". ராஜா விடை பெற்றான்.

ஸ்வேதாவிற்கு மனதில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் ஓடியது. ராகுல் தன்னுடன் பழகியதை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாய் நினைத்துப் பார்த்தாள். அவளை எப்படியெல்லாம் உருகி உருகி காதலித்தான். வார்த்தைக்கு வார்த்தை பொண்டாட்டி என்றுதானே அவளை அழைத்தான். உனக்காக எதை வேண்டுமானாலும் செய்வேன் என்று சொன்னானே. ஸ்வேதா அவனை முழுமையாக நம்பித்தானே அவனிடம் நெருங்கி பழகினாள். இவன் இப்படி பயந்துபோய், அவளை திருமணம் செய்வது கடினம் என்று யோசிக்கும் நிலை வருமென்று தெரிந்திருந்தால் அவனை அதிகமாக சந்தித்துக் கூட பேசியிருக்க மாட்டாளே. திருமணத்திற்கு முன் அவள் நிழலைக் கூட அவன் தொட அனுமத்திருக்க மாட்டாளே. இதற்காகத்தான் ராகுல் அவளை நம்ப வைத்து ஏமாற்றி விட்டானா?

ராஜா ஸ்வேதாவை திரும்ப அழைத்தான்.

"ஸ்வேதா. நீ ராகுல் கிட்ட பேசுறியா?"

"எப்படிடா?" ஸ்வேதா வியப்பாய் கேட்டாள்.

"நீ பேசுறியா? இல்லையா?"

"கண்டிப்பா பேசுறேன்"

"சரி கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு. நான் திரும்ப கூப்டுறேன்"

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 11

2011-03-29T02:57:00.000-07:00

ஜேக்கப் - ஸ்வேதாவின் உயிர் நண்பன். வேலைக்காக தற்போது திருச்சியில் இருக்கிறான். ஸ்வேதா தன் மகிழ்ச்சியை அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறாளோ இல்லையோ தன் துக்கத்தை அவனுடன்தான் பகிர்ந்துக் கொள்வாள். வாழ்வில் என்ன பிரச்சனைகள் வந்தாலும் அவள் மனம் அவனைத்தான் முதலில் தேடும்.

சிவா - ராகுலின் உயிர் நண்பன். ராகுல் தற்போது இருக்கும் அதே ஊரில்தான் சிவாவும் இருக்கிறான். சுய தொழில் செய்து வருகிறான். ராகுல், சிவா இருவருக்கும் நடுவில் எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இருக்காது. ராகுல் சிவாவிடம் பேசிய அளவிற்கு ஸ்வேதாவிடம் கூட பேசியிருக்க மாட்டான். சிவா ராகுலின் வாழ்வை முழுமையாக அறிந்தவன். ராகுல் தவறே செய்தாலும் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு அவனுக்கு ஆதரவாக பேசுவான். ஸ்வேதாவிற்கு சிவாவிடம் பிடிக்காத ஒரே விஷயம் இதுதான்.

ராஜா - ராகுல், ஸ்வேதா இருவருக்கும் நடுவில் மாட்டிக்கொண்டு விழிக்கும் ஒரு பாவப்பட்ட நண்பன். இவனுக்கு சென்னையில்தான் வேலை. ராகுல், ஸ்வேதா இருவரும் வாழ்வில் ஒன்று சேர்ந்தால் மகிழ்ச்சி அடையும் முதல் மனிதன் இவனாகத்தான் இருப்பான். அதே சமயம் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்தால் அப்பொழுதும் மகிழ்ச்சி அடையும் ஒரே மனிதன் இவனாகத்தான் இருப்பான். இந்த இரண்டில் எது நடந்தாலும் ராகுலின் குடும்பம் பாதிப்படையும் என்பது அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

ஸ்வேதா கான்பரன்ஸில் நண்பர்கள் மூவரையும் இணைத்தாள்.

"யாரெல்லாம் லைன்ல இருக்காங்க?". ராஜா கேட்டான்.

"ஜேக்கப், சிவா இருக்காங்க". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"ஜேக்கப் எப்படிடா இருக்க? பேசி ரொம்ப நாள் ஆச்சு". ராஜா கேட்டான்.

"நல்லா இருக்கேன். உனக்கு உடம்பு சரி இல்லைன்னு கேள்விபட்டேன். இப்போ எப்படி இருக்க?" ஜேக்கப் ராஜாவிடம் கேட்டான்.

"ஏய். நிறுத்துங்கடா. உங்க விசாரிப்பெல்லாம் அப்பறமா வச்சுக்கோங்க. நான் சொல்றத பர்ஸ்ட் கேளுங்கடா". ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"சரிப்பா. நாம அப்பறமா பேசலாம். நீ சொல்லுமா". ராஜா சொன்னான்.

"இன்னைக்கு ஈவினிங் நான் ராகுல் அண்ணாட்ட பேசினேன்".

யாரும் பதில் பேசவில்லை.

"என்ன எல்லாரும் அமைதியா இருக்கீங்க?"

"நீ மேல சொல்லு". ஜேக்கப், ராஜா இருவரும் சொன்னார்கள்.

ஸ்வேதா ராகுல் அண்ணனிடம் பேசிய அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தாள்.

கடைசியாக ஒரு விஷயம் சொன்னாள்.

"பசங்ககிட்ட பேசுற பொண்ணு அவங்க குடும்பத்து ஒத்து வராதாமாடா. உனக்கு எத்தன பேரோட லிங்க் இருக்குனு சொன்னாங்க".

அதுவரை அமைதியாய் இருந்த ராஜா கொதித்தான்.

"இதுக்கு நீ என்னடி பதில் சொன்ன?"

"என்னால பதில் பேச முடியலடா. ரொம்ப திணறிட்டேன்".

"அவர அப்படியேவா விட்டா? புடிச்சு திட்டிருக்க வேண்டாமா? உன்ன இந்த மாதிரி பேச அவருக்கு என்னடி ரைட்ஸ் இருக்கு? அவர ஏன் திட்டாம விட்ட?" ராஜா கோவத்தில் கத்தினான்.

"அப்பறம் அவன் அம்மாவுக்கு கேன்சர் இருக்குதோன்னு சந்தேகப் படுறாங்கலாமா. அதனால அவங்கள கஷ்ட படுத்த முடியாதுன்னு சொன்னாங்க. ஏன்டா நாங்க லவ் பண்றதாலயாடா அவங்களுக்கு கேன்சர் வரும்?".

நண்பர்கள் எதுவும் பேசவில்லை.

"என்னடா குடும்பம் இது? எவ்ளோ சுயநலமா இருக்காங்க தெரியுமா? ஜாதி, ஜாதின்னு அதபத்தியே பேசுறாங்க. இவங்களப் போய் ராகுல் தூக்கி வச்சு பேசினானே. தம்பி மரக்கட்டயா வாழ்ந்தாலும் பரவால்லன்னு சொல்றாங்கடா. அவங்ககிட்ட பேசும் போது ரொம்ப கஷ்டமா இருந்துது. எதுக்காக ஒரு குடும்பத்த கஷ்டப் படுத்தனும்னு கூட தோணிச்சு. ஆனா இப்போ நான் வேற ஒரு முடிவு எடுத்துருக்கேன்"

யாரும் எதுவும் பேசவில்லை.

"கேக்குறிங்களா இல்லையாடா?"

"முழுசா சொல்லி முடி. அப்பறம் நாங்க பேசுறோம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"தம்பி வாழ்க்க அழிஞ்சாலும் பரவால்ல, ஜாதிதான் முக்கியம்னு சொல்றாங்கல்ல. இதுக்காகவாது எங்களுக்கு கல்யாணம் நடக்கனும்டா. அவங்க ஜாதிக்காக ராகுல பலியாக்க முடியாது".

நண்பர்களிடம் அமைதியே நிலவியது.

"அவ்ளோதான்டா. இப்போ நீங்க பேசலாம்". ஸ்வேதா நண்பர்களின் மௌனத்தைக் கலைத்தாள்.

"நீ எதுக்காக இப்போ இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிற? பர்ஸ்ட் ராகுல் சென்னை வரட்டும். அப்பறம் என்ன பண்ணலாம்னு யோசிப்போம். இப்போ நாம யோசிக்கிறது வேஸ்ட்". ராஜா அவசரமாய் பேசி முடித்தான்.

"அவன் சொல்றது சரிதான். அவன் பர்ஸ்ட் வெளில வரட்டும்". சிவா சொன்னான்.

"எப்போடா வருவான்?" ஸ்வேதா கேட்டாள்.

"ரொம்ப நாளெல்லாம் அவனால லீவ் எடுக்க முடியாது. கண்டிப்பா ஒரு வாரத்துலயாவது வந்துருவான். நீ அவன் சென்னை வர்ற வரைக்கும் பொறுமையா இரு". ராஜா சொன்னான்.

"அவன் வெளில வந்ததும் மொதல்ல ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணிரலாம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"ஜேக்கப் ரெஜிஸ்டர் மேரேஜுக்கு நீ அரேஞ்ச் பண்ணிருவல்ல?" சிவா கேட்டான்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. எல்லாம் நான் பாத்துக்கிறேன். மேரேஜுக்கு ரெண்டு பேரும் வரணும்னு கூட இல்ல. இங்க இவகிட்ட ஒரு சைன் வாங்கிட்டு, ஊர்ல போய் அவன்கிட்ட ஒரு சைன் வாங்கினா கூட போதும். தெரிஞ்சவங்கள வச்சு வேலைய முடிச்சிரலாம்". ஜேக்கப் சொன்னான்.

"ஹே என்னடா இப்படியெல்லாம் பிளான் பண்றீங்க? இப்பவே மேரேஜ் பண்ணிட்டு என்னடா பண்றது?". ஸ்வேதா பயத்தோடு கேட்டாள்.

"நீ நேர கிளம்பி சென்னை வந்துற வேண்டியதான். ரெண்டு பேருமே வீட்ட மறந்துற வேண்டியதான்" ராஜா சொன்னான்.

"வீட்டையே நம்பிட்டு இருந்தா..." ஜேக்கப் எதையோ சொல்ல ஆரம்பித்தான்.

"வீட்டு சப்போர்ட் இல்லாம..." ஸ்வேதா குறுக்கிட்டு ஏதோ சொல்ல வந்தாள்.

"ஜேக்கப் கொஞ்சம் அமைதியா இரு. அவ இப்போ ஒன்னு சொல்லுவா. என்னனு கேளு". அவள் என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பதை அறிந்தவன் போல் ராஜா சொன்னான்.

"பேமிலி சப்போர்ட் இல்லாம எப்படிடா வாழுறது? இதுக்கு வீட்ல போராடியே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமே?" ஸ்வேதா பரிதாமாய் சொன்னாள்.

"பாத்தியா ஜேக்கப். ரெண்டு பேரும் இப்படித்தான் பல வருஷமா சொல்லி சொல்லி என் உயிரை வாங்கிட்டு இருக்காங்க. நானும் கஷ்டப்பட்டு ரெண்டு பேரையும் சேர்த்து பிடிச்சு கட்டி வைப்பேன். ஆனா அவங்க ஜவ் மிட்டாய் மாதிரி இழுத்துட்டு போயிருவாங்க". ராஜா நிறுத்தாமல் பேசினான்.

ஸ்வேதாவிற்கு ராஜா சொன்னதைக் கேட்டதும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

"ஆனா நீ பாவம் தான்டா" சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

"இவங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல நான் மாட்டிக்கிட்டு முளிக்கிறேன்டா ஜேக்கப். இவங்க ரெண்டு பேரையும் பேச வச்சேன் பாரு அதுதான் நான் வாழ்க்கைல செஞ்ச பெரிய தப்பு. ஏதாவது பிரச்சனைனா உன்னாலதான்டா எல்லாம்னு அவனும் என்னதான் சொல்றான். இவளும் என்கிட்ட தான் சண்டைக்கு வர்றா. இவங்களுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சா நான் தப்பிச்சிறலாம்னு பாக்குறேன். அதுக்கும் விட மாட்டேங்கிறாங்க. நான் என்னதான்டா பண்றது? சிவா நீ என்ன பேசாம இருக்க? உன் பங்குக்கு ஏதாவது பேசு" ராஜா ஒரு வழியாக தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினான்.

சிவா சிரித்தான்.

"உண்மையிலேயே நீ பாவம் தான்டா" சொன்னான்.

"ஸ்வேதா, நீ அவன் அண்ணன்ட்ட பேசும் போது திமிரா பேசினியா?". ஜேக்கப் கேட்டான்.

"இல்லடா. பேச வேண்டிய விஷயத்த கரெக்டா சொன்னேன். திமிரா பேச முடியல. அழுகையா வந்துது. சோ அமைதியாத்தான் பேசினேன்".

"ம்ம்ம்.. என்ன இருந்தாலும் நீ போய் வாழ போற வீடு. திமிரா பேச கூடாது. புரிஞ்சுதா?"

"புரியுதுடா".

"ராகுல் மொதல்ல சென்னை வரட்டும். எல்லாம் பாத்துக்கலாம். நீ கவலை படாத". ஜேக்கப் தோழிக்கு ஆறுதல் சொன்னான்.

"சரிடா. ஆனா ராகுல என்னால பிரிய முடியாது. இனியும் இந்த குடும்பத்துக்காக அவன விட்டு கொடுக்குறதா இல்ல. அவங்க சுயநலமா இருந்தா நாங்களும் அப்படியே இருக்குறோம். மறுபடியும் எதாவது பேசனும்னா கான்பரன்ஸ் போடுறேன். பேசி முடிவெடுப்போம்".

ஸ்வேதா நண்பர்களிடமிருந்து விடை பெற்றாள். அவள் மனம் ஏதோ ஒரு தெளிவு பெற்றது போல் இருந்தது.

ஒரு வாரம் கழிந்தது.

திங்கட் கிழமை காலை ஸ்வேதா தலை விரி கோலத்தோடு வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். வீட்டிற்கு வந்த அவள் பெரியப்பா மகள் அவளை பார்த்துவிட்டு "என்னடி வீட்ட விட்டு ஓடிப்போக போறியா? என்கிட்டயாவது சொல்லிட்டு போடி" என்று கேலி செய்தாள்.

ஸ்வேதாவின் பெரியப்பா மகள் ஜெயா. இவளும் வீட்டு சம்மதத்தோடு காதல் திருமணம் செய்தவள்தான். ராகுல் அவன் வீட்டில் தன் காதலை சொன்னவரை ஜெயாவிற்கு தெரியும். அதன்பின் நடந்த எதையும் ஸ்வேதா அவளிடம் சொல்லவில்லை.

"அடி போடி. அது ஒன்னுதான் எனக்கு குறை" ஸ்வேதா வெறுத்து போய் பதிலளித்தாள்.

இன்றைக்கு ராகுல் சென்னை வந்திருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு என்று நினைத்துக்கொண்டே ஸ்வேதா அலுவலகம் கிளம்பினாள்.

அலுவலகம் வந்ததும் அவனுக்கு போன் செய்தாள்.

அவன் மொபைல் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. நண்பர்களிடம் விசாரித்தாள். அவன் சென்னை வந்ததாக தெரியவில்லை.

ராகுலின் கல்லூரி நண்பன் கணேஷுக்கு போன் செய்தாள்.

"அண்ணா. அவன் இன்னும் சென்னை வரல போலருக்கு. மொபைல் இன்னும் ஆப் ஆகித்தான் இருக்கு. நீங்க அவன் வீட்டு லேன்ட் லைனுக்கு போன் பண்ணி அவன்ட பேசுறிங்களா?"

"ம்ம்ம்.. பேசுறேன்"

"அவன்ட ஒன்னே ஒன்னு மட்டும் நான் கேட்டதா கேளுங்க. அவன் கன்வின்ஸ் ஆயிட்டானான்னு மட்டும் நான் கேட்டதா கேளுங்க".

"சரி. நான் அவன்ட பேசிட்டு உனக்கு கால் பண்றேன்".

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ஸ்வேதாவின் இதயத் துடிப்பு அதிகமாகியது. ராகுல் மனம் மாறியிருப்பானோ என்று பயந்தாள். ஐந்து நிமிடம் கூட அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை.

கணேஷிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

"பேசிட்டிங்களா? என்ன சொன்னான்?" பதற்றத்தோடு கேட்டாள்.

"பேசினேன். நேத்தே அவன் உங்க ஸ்கூல் பிரண்ட் ராஜா கிட்ட எல்லாம் சொல்லிட்டானாமா. அவன்கிட்ட கேட்டுக்க சொன்னான்".

"ராஜாகிட்டயா? அவன் எனக்கு போன் கூட பண்ணலையே. அப்படினா இதுல ஏதோ பிரச்சனை இருக்கு. ஐயோ எனக்கு ராஜாகிட்ட பேசவே பயமா இருக்கு".

"இல்ல. நீ பேசு. அப்பத்தான் ராகுல் என்ன சொன்னான்னு தெரியும்".

"ம்ம்ம்.. ராகுல் எப்போ சென்னை வர்றானாமா?"

"அவனுக்கே தெரியலைன்னு சொல்றான். இப்போதைக்கு கிளம்ப முடியாத நிலைமைல இருக்கேன்னு சொன்னான்".

"சரி. நான் ராஜாவுக்கு கால் பண்றேன்".

"பேசிட்டு எனக்கு கால் பண்ணி சொல்லு. என்னாச்சுன்னு".

"சரி"

ஸ்வேதா ராஜாவுக்கு போன் செய்தாள்.

ராஜா அவள் அழைப்பை துண்டித்தான்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 10

2011-03-28T03:47:00.000-07:00

ஸ்வேதா ராகுல் அண்ணனிடம் பேசினாள்.

ராகுல் வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் பேசும் பொழுது ராகுலுக்கு மரியாதைக் கொடுத்து பேச வேண்டும். மறந்தும் மரியாதை இல்லாமல் பேசிவிடக் கூடாதென நினைத்து பேசத் தொடங்கினாள்.

"நேத்து.. நேத்து... உங்க வீட்ல என்ன நடந்துது?" அவர்களிடம் எப்படி ஆரமிப்பதென்று தெரியாமல் தயங்கித் தயங்கிக் கேட்டாள்.

"எங்க வீட்ல தான. என் தம்பி அப்பாட்ட நான் பண்ணதெல்லாம் தப்புதான். உங்கள மீறி நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்" திமிராய் பதில் வந்தது.

அவள் பதில் எதுவும் பேசவில்லை. வாயடைத்துப் போனாள். இதற்கு மேல் என்ன கேட்பதென தெரியாமல் திணறினாள்.

அவரே தொடர்ந்தார்.

"அவன் சென்னைல இருந்து வரும் போதே வேலைய ரிசைன் பண்ணிட்டான். இனி ஊர்ல எங்க கூட இருந்து எங்க பிசினஸ் பாத்துக்க போறான். அவன் இனி இந்த ஊற விட்டு வெளில வரமாட்டான்"

ஸ்வேதா மூச்சடைத்துப் போனாள்.

"வேலைய விட்டுட்டானா? பிசினஸ் பாத்துக்க போறானா? அப்பறம் எதுக்கு அவங்கள இன்ஜினியரிங் படிக்க வச்சிங்க?"

"ஏன் படிச்சா பிசினஸ் பாத்துக்க கூடாதா? அவன இனி எங்க கூடத்தான் வச்சுக்க போறோம்"

இன்ஜினியரிங் படித்த ஒருவன் காதலிலிருந்து தப்பிக்க நகை செய்யும் தொழிலில் இறங்கப் போகிறானா?

"அப்போ எனக்கு என்ன வழி?" அவளிடமிருந்த தயக்கம் போய் ஆதங்கத்துடன் கேட்டாள்.

"நீங்க பிரிஞ்சுதான் ஆகணும். கண்டிப்பா இந்த கல்யாணம் நடக்காது"

"ஒன்பது வருஷமா நாங்க பழகிட்டு இருக்கோம். இதுக்கு மேல எப்படி எங்களால பிரிஞ்சு வாழ முடியும்?"

"இங்க பாரும்மா. நீங்க வேற ஜாதி. நாங்க வேற ஜாதி. இது ஒத்தே வராது. இந்த கல்யாணம் நடந்தா நாங்க ஊர்ல தலைகாட்ட முடியாது"

"அப்போ ஜாதிக்காக எங்க வாழ்க்கைய அழிச்சிக்கிறதா? எவ்ளோ சுயநலமா பேசுறிங்க?"

"சுயநலமா இருக்கிறது நீங்க தான். உங்க ரெண்டு பேரோட சந்தோசத்த மட்டும் பாக்குறிங்க. உங்க கல்யாணம் நடந்தா எங்க நிம்மதி போயிரும். இப்போ மறக்க கஷ்டமாதான் இருக்கும். காலம் போக போக எல்லாம் மாறிரும்"

"எப்படிங்க மாறும். நீங்க உங்க வாழ்க்கைய வாழ ஆரமிச்சுட்டிங்க. எங்களுக்கு வாழ்க்கையே பிரச்சனையா இருக்கு. அது எப்படி காலம் போக போக மாறும்?"

"கண்டிப்பா மாறும்"

"கண்டிப்பா எங்க ரெண்டு பேராலையுமே ஒருத்தர ஒருத்தர் மறக்க முடியாது. நான் கண்டிப்பா ராகுல தவிர வேற யாரையும் கட்டிக்க மாட்டேன். ஒன்னு அவங்களோட வாழனும். இல்ல சாகனும். ராகுலுக்கு நீங்க வேற பொண்ண கல்யாணம் பண்ணி வச்சா உங்க தம்பி வாழ்க்கையே வீணா போயிரும். அவங்க மரக்கட்ட மாதிரிதான் வாழ்ந்தாகனும். அப்படி ஏன் வாழனும்?"

"என் தம்பி மரக்கட்ட மாதிரி வாழ்ந்தாலும் பரவால்ல. சந்தோசமா இல்லைனாலும் பரவால்ல. எங்களுக்காக அவன் எங்க கூடத்தான் இருப்பான். எங்களுக்கு ஜாதிதான் முக்கியம்".

உடன் பிறந்த தம்பி மரக்கட்டையாக வாழ்ந்தாலும் பரவாயில்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு ஜாதிதான் முக்கியம். எத்தனை சுயநலமான பேச்சு இது. ஸ்வேதா இதை சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ராகுல் அவளிடம், எங்கள் வீட்டில் அனைவருக்கும் என்மீது பாசம் அதிகம் என்று அடிக்கடி சொல்வானே. இதுதான் அந்த பாசமா? நினைக்கையில் அவளுக்கு தலையே சுற்றியது.

"ஜாதிக்காக ஏன் இப்படி எங்க ரெண்டு பேரோட வாழ்க்கையையும் அழிக்க பாக்குறிங்க?"

"எங்களுக்கு ஜாதிதான் முக்கியம். மறுபடியும் சொல்றேன். காலம் போக போக எல்லாம் மாறும். உனக்கும் அம்மா, அப்பா இருக்காங்க. அவங்களுக்காக நீ வாழ்ந்துதான் ஆகணும். அவங்க சொல்ற பையன கல்யாணம் பண்ணித்தான் ஆகணும். அதுதான் அவங்களுக்கு சந்தோசம்"

"கண்டிப்பா இது நடக்காது. எங்க வீட்ல பாக்குற பையன என்னால கல்யாணம் பண்ணிக்கவே முடியாது. இதுக்கு நான் ஒத்துக்கவே மாட்டேன். அப்படியே ரொம்ப வற்புறுத்தினா நான் சாகத்தான் செய்யணும். நான் செத்துட்டா அதுக்கப்பறம் உங்க தம்பியும் உயிரோட இருக்க மாட்டாங்க. அப்படி நாங்க ரெண்டு பெரும் செத்துட்டா மட்டும் நீங்க நிம்மதியா இருப்பிங்களா?".

"இப்படி சாகுறத பத்தியே பேசக்கூடாதும்மா. அவன்தான் எங்க அம்மா, அப்பாவ மீறி எதுவும் பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லிட்டானே. அப்பறம் எப்படி உன்ன கல்யாணம் பண்ணிப்பான்?"

ராகுலுக்கு அவன் அப்பாவை மீறி காதலிக்க மட்டும் எங்கிருந்து வந்தது தைரியம்? காதலிக்க தெரிந்தவனுக்கு கல்யாணம் பண்ண தெரியாதா? அவன் அப்பாவை மீறி அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாதென்றால் எதற்க்காக அவள் மனதைக் கெடுத்தான்? ஏன் அவள் மனதில் ஆசைகளை வளர்த்தான்? அவளை ஏன் அவன் மீது பைத்தியமாக்கினான்? அவனுக்கு அவள் மீது இருந்தது காதலா இல்லை வேறெதுவுமா? அவளுடன் சுற்றும் பொழுது மட்டும் அவனுக்கு தித்தித்ததா? இப்போது அவளை திருமணம் செய்து கொள்ள கசக்கிறதா? ராகுல் எதை எதிர்பார்த்து அவளுடன் பழகினான்? இதற்கு பெயர் காதலா?

ஸ்வேதாவிற்கு பேச்சு வரவில்லை.

"என்ன பதிலையே காணோம்?" எகத்தாளமாய் ஒரு கேள்வி அவள் காதில் வந்து விழுந்தது.

"உங்க தம்பி என்ன நம்ப வச்சு கழுத்தருத்துடான்ல? குடும்பமே சேர்ந்து என்ன பழி வாங்கிட்டிங்கள்ள?" நொந்து போய் கேட்டாள்.

"இந்த கல்யாணம் நடக்காதுன்னு உங்க ரெண்டு பேருக்குமே தெரியும். அப்பறம் ஏன் லவ் பண்ணிங்க? இது உங்க தப்புத்தான?". அவர் குரல் ஓங்கியது.

இவர்கள் இந்த அளவிற்கு ஜாதி வெறி பிடித்த பேய்கள் என்று அவளுக்கு தெரியாமல் போயிற்றே. ராகுல், ஸ்வேதா இருவருக்குமே தங்கள் காதலுக்கு வீட்டிலிருந்து நிறைய எதிர்ப்புகள் வருமென்று தெரியும். ஆனால் இவர்கள் இப்படி ஜாதி பேய் பிடித்து ஆடுவார்கள் என்று இருவருமே எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்கள்.

"தெரியும். அதனாலதான் உங்க தம்பி என்கிட்ட காதல சொன்னப்ப நான் அத ஏத்துக்கல. இது அஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்தது. எங்களால பிரிஞ்சு வாழ முடிஞ்சிருந்தா நாங்க அப்பவே பிரிஞ்சிருப்போம். ஆனா ரெண்டு பேராலையுமே பிரிஞ்சு வாழமுடியாதுன்னு தெரிஞ்சதாலதான் இத்தன வருஷத்துக்கு அப்பறம் இப்போ இந்த நிலைமைல வந்து நிக்குது. இதுக்கு மேல எப்படிங்க மனச மாத்திட்டு வேற வாழ்க்கைய தேட முடியும்?"

"என் குடும்பத்துக்காக நீ மொதல்ல விட்டு கொடுத்தல்ல. இப்பவும் அதே மாதிரி விட்டு கொடு. வேற வழியே இல்ல. நானும் என் குடும்பத்துக்காக நிறைய தியாகம் பண்ணிருக்கேன். நீங்களும் உங்க காதல தியாகம் பண்ணித்தான் ஆகணும்".

குடும்பத்திற்காக அவர் தன் மனைவி, பிள்ளைகளை இழப்பாரா? அப்பா, அம்மாவிற்காக பொண்டாட்டி, பிள்ளைகளை அவரால் விட்டு கொடுத்து வாழ முடியுமா? என்ன அபத்தமான பேச்சு இது?

"என்னால இத ஒத்துக்க முடியாது. இந்த கடைசி அஞ்சு மாசத்துல உங்க தம்பி அஞ்சு தடவ என்ன வந்து பாத்துருக்காங்க. ரெண்டு பேரும் வெளில போயிருக்கோம், பழகிருக்கோம். இதுக்குமேல என்னால இன்னொருத்தன கட்டிட்டு நரக வேதனைய அனுபவிக்க முடியாது".

"இனி என் தம்பி சென்னை வரமாட்டான். உன்ன வந்து பாக்கவும் மாட்டான்"

"அவன் சென்னை வரலேன்னா என்ன? ஊர்லையே உங்க பிசினஸ பாத்தா எனக்கென்ன? அதபத்தி எனக்கு கவலை இல்ல."

"ஆமா. நேத்து எங்க வீட்ல நடந்தது உனக்கு எப்படி தெரிஞ்சுது? நீ எப்படி மணிக்கு போன் பண்ணி கேட்ட?"

ஸ்வேதா யோசித்துவிட்டு சொன்னாள்.

"எனக்கு ராஜா சொன்னான்"

"ராஜாவுக்கு யார் சொன்னது?"

"பிரண்ட்ஸ் யாரோ சொல்லிருக்காங்க"

"அப்போ உனக்கு நிறைய பேரோட லிங்க் இருக்கு அப்படித்தான?"

ஸ்வேதாவிற்கு இந்த வார்த்தையை கேட்கவே அருவருப்பாய் இருந்தது. அவர் எதை குறித்து இப்படி கேட்டார்?

"லிங்க்கா? என்ன இப்படி பேசுறிங்க?"

"ஆமா. நேத்து எங்க வீட்ல நடந்தது அடுத்த நாளே உன் காதுக்கு வந்துருக்கு. அப்போ நீ எத்தன பேர்கிட்ட பேசுற. இந்த மாதிரி பசங்ககிட்ட பேசுறதெல்லாம் எங்க வீட்டுக்கு ஒத்து வராது"

ஸ்வேதாவிற்கு மூச்சு திணறியது. அவளுக்கு எத்தனை நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது அவள் குடும்பத்தில் உள்ளவர்களுக்கு தெரியும். நட்பென்றால் என்ன என்பது அவர்களுக்கு புரிந்தது. இவர் யார் இவளை இப்படி கேள்வி கேட்க? இவளை இப்படி கேள்வி கேட்க இவருக்கு யார் அதிகாரம் கொடுத்தது. ஸ்வேதாவிற்கு ராகுல் மீது அளவுக்கு அதிகமாக கோவம் வந்தது. அவனால் தானே இவள் இப்படி சம்மந்தம் இல்லாத ஒருவரிடம் பேச்சு கேட்க வேண்டி இருக்கிறது. அவன் வீட்டில் தைரியமாக பேசியிருந்தால் இவள் இப்படி அவச்சொற்கள் கேட்க நேருமா?

ஸ்வேதா துடித்தாள்.

"ராஜா எங்க ரெண்டு பேருக்குமே ஒரு நல்ல பிரண்ட்" அவரிடம் பேச விருப்பமின்றி சொன்னாள்.

"நீ சிட்டில இருக்க. அங்க இதெல்லாம் சகஜமான ஒன்னு. ஆனா நம்ம ஊரை பத்தி உனக்கே தெரியும்ல. இங்க இதெல்லாம் ஒத்து வராது. இந்த காரணத்தாலேயே எங்க அம்மா, அப்பா உன்ன ஏத்துக்க மாட்டாங்க"

"சரி விடுங்க. இதுக்குமேல நான் பேசுறது வேஸ்ட்"

"உன்னோட முடிவு என்ன?" முடிவாய்க் கேட்டார்.

"என் முடிவு ஒன்னுதான். ராகுலோட வாழனும். இல்ல சாகனும்"

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ஸ்வேதா மனதிற்குள் துடித்தாள். சோர்ந்து போய் அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பினாள். பேருந்தில் போகும் பொழுது ராகுல் அண்ணனுடன் பேசிய அனைத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தாள். எத்தனை அழகாக வாழைப் பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போல் பேசினார். கோவமாக பேசவில்லை. ஆனால் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவள் மனத்தைக் குத்திக் கிழித்தது.

இதுவரை யாருமே தன்னிடம் இப்படி பேசியதில்லையே. காதலுக்காக தன்மானத்தை இழக்கும் நிலைமைக்கு வந்துவிட்டோமே என்று அவள் மனம் கதறியது.

அவன் மட்டும் எத்தனை நல்லவனாய் வீட்டில் அவன் அப்பாவிடம் பேசியிருக்கிறான். இடத்திற்கேற்றவாறு எப்படி தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறான். இடத்திற்கேற்றவாறு எப்படி அவன் மனமும் சேர்ந்து மாறுகிறது?

ஸ்வேதா வீட்டிற்கு வந்தாள்.

அம்மா அவளைப் பார்த்ததும் கேட்டாள்.

"அழுதியா? உன் பிரண்ட்ஸ் யாருக்காவது பிரச்சனையா?"

அவள் பதில் பேசவில்லை.

இரவு உணவு முடிந்ததும் ஏதோ ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய் தன் மொபைலை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்கு வெளியே வந்தாள்.

ராகுல், ஸ்வேதாவின் பள்ளி நண்பர்கள் ராஜா, ஜேக்கப் மற்றும் சிவாவை கான்பரன்ஸில் அழைத்தாள்.

உண்மைக்கதை தொடரும்...

பாகம் - 9

2011-03-24T03:21:00.000-07:00

ராகுலிடமிருந்து ஸ்வேதாவிற்கு எந்த தகவலும் வரவில்லை.

மறுநாள் ஸ்வேதா தன் நண்பர்கள் அனைவரிடமும் விஷயத்தைச் சொன்னாள்.

நண்பர்கள் அனைவரும் ஒரே விஷயத்தைத்தான் திரும்ப திரும்ப சொல்லினர். "எல்லாமே ராகுல் கைலதான் இருக்கு. அவன் தைரியமா பேசினாதான் உங்க கல்யாணம் நடக்கும். இல்லைனா நம்மளால எதுவுமே பண்ண முடியாது".

நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராய் மாறி மாறி ராகுலுக்கு போன் செய்தனர். யாருடைய அழைப்பையும் அவன் ஏற்க்கவில்லை.

மதியம் ராகுல் ராஜாவுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

"அம்மா, அப்பா மடியில படுத்து கதறி அழுறாங்க. எனக்கு இத பாக்குற சக்தி இல்ல. அவ எப்படி இருக்கிறா?"

ராஜா அவனுக்கு பதிலளிக்காமல் அந்த மெசேஜை ஸ்வேதாவிற்கு பார்வர்ட் செய்துவிட்டு அவளை அழைத்தான்.

"நீ ரிப்ளை பண்ணியா?" ஸ்வேதா கேட்டாள்.

"நான் எதுக்காக பண்ணனும்? அப்பா, அம்மா கண்ணீர பாக்க முடியாதவன் எதுக்காக லவ் பண்ணனும்?" ராஜா ராகுல் மீது கோவப்பட்டான்.

ராஜாவிடமிருந்து பதில் வரவில்லை என்றதும் ராகுல் பதறினான். சிறிது நேரத்தில் அவனே ராஜாவை அழைத்தான்.

"இங்க எல்லாரும் அழுதுட்டே இருக்காங்க. எனக்கு என்ன பண்றதுனே தெரியல. அவ எப்படி இருக்கிறா?" ராகுல் கேட்டான்.

"அவ எப்படி இருந்தா உனக்கென்ன? நீ ஒழுங்கா வீட்ல பேசுற வழிய பாரு. காதல சொன்னா வீட்ல இப்படிதான் பண்ணுவாங்க. மூணு நாள்ல அவங்க கண்ணீர் தீர்ந்துரும். அப்பறம் அழ மாட்டாங்க. நீ வீட்ல இருந்து கிளம்பும் போது சொல்லிட்டு வா. என்னால அவ இல்லாம வாழ முடியாதுன்னு".

"சரி"

ஒருவன் வீட்டில் தன் காதலை எப்படி சொல்ல வேண்டும், எப்படி பேச வேண்டும் என்றெல்லாம் கூட சொல்லியா கொடுக்க வேண்டும்? காதலிக்கும் போது இருந்த தைரியம் அதை வீட்டில் சொல்லும் போது இல்லாமல் போனதேன்? ராகுல் நடந்து கொள்வதைப் பார்த்தால் அம்மா, அப்பாவாக சம்மதித்தால் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம். இல்லையென்றால் வேண்டாம் என்ற முடிவில் இருப்பது போல் அல்லவா இருக்கிறது. அப்படியென்றால் அவனை நம்பி இருக்கும் பெண்ணின் நிலை?

தன் வாழ்க்கைக்காகவே முடிவெடுக்க தெரியாத ஒருவனை அவள் எப்படி விரும்பினாள்? காதலுக்கு கண்ணில்லை என்பது உண்மை தானோ?

அப்பா, அம்மாவின் கண்ணீரை பார்க்க சக்தி இல்லாதவனுக்கு, தான் காதலித்த பெண்ணின் கண்ணீரை மட்டும் பார்க்கும் சக்தியை கடவுள் கொடுத்தாரா?

ஸ்வேதா அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பி பார்த்தாள்.

அவன் பதில் அளிக்கவில்லை.

மறுநாள் ராஜா ஸ்வேதாவிடம் சொன்னான்.

"நேத்து ராகுல் அவன் அப்பா கால்ல விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டுருக்கான். நான் பண்ணினதெல்லாம் தப்புதான். அம்மா, அப்பாவ மீறி நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்னு சொல்லிருக்கான்"

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் ஸ்வேதாவிற்கு உலகமே இருண்டது போல் ஆனது.

அழுதாள்.

"உனக்கு இத யார் சொன்னது?" கேட்டாள்.

"மணி அண்ணா மூலமா தெரிஞ்சுது". ராஜா சொன்னான்.

ஸ்வேதா மணிக்கு போன் செய்தாள்.

"அண்ணா, ராகுல் வீட்ல என்ன நடக்குது?"

"அவன் அப்பா கால்ல விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டான்"

அவள் எதுவும் பேசாமல் அழுதாள்.

மணி தொடர்ந்தார்.

"ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே பிரிஞ்சு போனிங்க. அப்பறம் ஏன் மறுபடியும் ஆரமிச்சிங்க? நீ எப்படி அவன நம்பின? அவனுக்கு அவன பெத்தவங்கள மீறி எதையும் பண்ற தைரியம் கிடையாது. அவன போய் ஏன் லவ் பண்ண? நேத்தே அவன் அப்பாட்ட சொல்லிட்டான். உங்கள மீறி நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்னு. அவங்கள மீறி எதுவும் பண்ற தைரியம் அவனுக்கு கிடையாது. இனியாவது நீ உன் வாழ்க்கைய பாரு. அவன நம்பாத"

"சரி". வேறெதுவும் சொல்லாமல் ஸ்வேதா போனை கட் செய்தாள்.

சிறிது நேரத்தில் மனசு கேளாமல் மணி அவளை திருப்பி அழைத்தார்.

"உன்ன பத்தி நான் எதுவுமே கேக்காம விட்டுட்டேனே. நீ என்ன பண்றதா இருக்க?"

அவள் தேம்பி தேம்பி அழுதாள். அவளால் பேச முடியவில்லை.

"அவன நீ ஏன் நம்பின? நீ அழுறதா பாத்தா ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு. ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே அவன் இத பத்தி வீட்ல ஆரமிச்சான்ல. அவன் எப்படி பேசினான் தெரியுமா உனக்கு?"

"எப்படி?"

"அவன் அம்மா உனக்கு யாரையாவது புடிச்சிருந்தா சொல்லுனு சொல்லிருக்காங்க. அவங்க கேட்டது அவங்க ஜாதில யாரையாவது புடிச்சிருந்தா சொல்ல சொல்லிருக்காங்க. அவன் தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு, நான் ஒரு பொண்ண லவ் பண்ணேன்னு சொல்லிருக்கான். உடனே அவங்க அம்மா அழ ஆரமிச்சுட்டாங்க. வீட்ல அந்த பிரச்சன இருக்கு, இந்த பிரச்சன இருக்குனு ஆரமிச்சிருக்காங்க. உடனே அவன் நான் மொதல்ல லவ் பண்ணேன். இப்போ இல்லன்னு ஒரே வார்த்தைல முடிச்சுட்டான். ஆமா நீங்க எப்படி மறுபடியும் பேச ஆரமிச்சிங்க?" கேட்டார்.

"அவன் என்ன நிம்மதியாவே இருக்க விட மாட்டான் அண்ணா. அவன் வீட்ல என்ன பேசினான்னு எனக்கு தெரியாது. இந்த கல்யாணம் கண்டிப்பா நடக்காது. இனிமே என்ன தொந்தரவு பண்ணாதனு சொன்னான். நானும் அவன் நல்லா இருந்தா சரிதான்னு சொல்லி ஒதுங்கிட்டேன். நான் அவனபத்தி பிரண்ட்ஸ் கிட்ட விசாரிக்க கூட இல்ல.

ஆனா இப்போ அஞ்சு மாசத்துக்கு முன்னாடி பாலா என்கிட்ட பேசும் போது ராகுல பத்தி எங்கிட்ட தெரியாம உளறிட்டான்.

ராகுல் என்ன மறக்கலன்னு சொன்னான். என்னால நம்பவே முடியல. நான் அவன்கிட்ட மறைக்காம எல்லாத்தையும் சொல்லுனு சொன்னேன். அப்பறம் ராகுல் பத்தி எல்லாம். சொன்னான்.

பாலாவ பாக்கும் போதெல்லாம் என்ன பத்தி எதாவது பொலம்பிட்டே இருப்பான்னு சொன்னான். என்னோட வாய்ஸ் கேக்கனும்னு தோனிச்சுனா பாலாவ எனக்கு போன் பண்ண சொல்லி ஸ்பீக்கர் போன்ல போட்டு கேப்பான்னு சொன்னான். என்னோட பாஸ்வர்ட் ராகுலுக்கு தெரியும். சோ என்னோட மெயில் பாக்ஸ்ல வந்து என்னோட போட்டோஸ் எல்லாம் டவுன்லோட் பண்ணிருக்கான்.

என்ன வேணாம்னு நினைக்கிறவன் ஏன் இதெல்லாம் பண்ணனும். இதெல்லாம் எனக்கு தெரிஞ்சப்பறம் என்னால எப்படி நிம்மதியா இருக்க முடியும். அவன் சந்தோசமா இருக்கணும்னு நினைச்சுதான அவன விட்டு விலகி போனேன். ஆனா அவன் சந்தோசமா இல்லைன்னு தெரிஞ்சுது. அவன் இதுக்கு மேலயும் என்ன மறக்க மாட்டான்னு தெரிஞ்சுது. அவன் என்ன நினச்சிட்டு இருக்கும் போது என்னால இன்னொருத்தன கல்யாணம் பண்ணிட்டு போக முடியாது.

பாலாட்ட சொல்லி நாங்க ரெண்டு பேரும் சந்திச்சோம். ரெண்டு பேருமே மனசு விட்டு பேசினோம். இப்படி பிரிஞ்சு வாழ்க்கைய வீணாக்குரத விட சேர்ந்து வாழலாம்னு முடிவு பண்ணோம்"

ஸ்வேதா அழுதுக்கொண்டே நடந்ததை சொல்லி முடித்தாள்.

"அவன் எப்பவுமே தெளிவா இருக்க மாட்டான். அவன் வீட்ல கண்டிப்பா ஒத்துக்க மாட்டங்கன்னு அவனுக்கு நல்லா தெரியும். அப்பறம் ஏன் உன் மனசில ஆசையா வளத்தான்? உன்ன நினச்சாலும் கஷ்டமாதான் இருக்கு. ஆனா நான் உனக்கு எந்த உதவியுமே பண்ண முடியாத நிலைமைல இருக்கேன்"

"நீங்க அவன் வீட்ல பேச முடியாதா?"

"அதுக்கு வாய்ப்பே இல்ல. நான் எதாவது பேசினா அவன் அப்பா என் குடும்ப விஷயத்துல தலையிட நீ யாருன்னு கேப்பாரு. நான் முன்னே மாதிரி அவங்க வீட்ல பேசுறது இல்ல. ஒரு சின்ன பிரச்சனை ஆயிருச்சு. இப்போ அவங்களுக்கு வேலை ஆகணும்னு தான் என்ன சென்னை கூட்டிட்டு போனாங்க. அவங்க வீட்ல யாருக்கும் ராகுல் எங்க தங்கியிருக்கான்னு தெரியாது. எனக்கு தெரியும்கறதால அவன் அப்பா என்ன கூட்டிட்டு போக சொல்லிருக்காங்க. அப்பவும் ராகுலோட அண்ணன் கேட்டுருக்காங்க. நாம தான் மணி கிட்ட பேசுறது இல்லையேன்னு. அதுக்கு அவன் அப்பா சும்மா கூப்டு. அதெல்லாம் வருவான்னு சொல்லிருக்காங்க. அவங்க தேவைக்காக வந்துருக்காங்க. அவ்ளோதான். மத்தபடி எனக்கும் அவங்களுக்கும் எதுவும் கிடையாது.

எனக்கு ராகுல் மேல ஒரு வருத்தம் உண்டு. உங்களுக்கும் மணிக்கும் என்ன பிரச்சனைன்னு உங்க அம்மாட்ட கேக்கலாம்லன்னு நான் அவன்கிட்ட சொன்னேன். அதுக்கு அவன் உங்க பிரச்சனைய நீங்களே பாத்துக்கோங்கனு சொல்லிட்டான். இந்த பிரச்சனைய கூட அவனால கேக்க முடியல. இவ்ளோ பெரிய பிரச்சனைய அவன் எப்படி சமாளிப்பான்?

என்னால உனக்கு ஒரே ஒரு உதவிதான் பண்ண முடியும். உன்ன அவனோட அம்மா இல்ல அண்ணன் கிட்ட என்னால பேச வைக்க முடியும். நீ பேசுறியா?"

முதலில் ஸ்வேதா வேண்டாம் என்றாள். பின் யோசித்தாள். ராகுலும் இதைத்தானே அவளிடம் சொன்னான். ஒரே விஷயம் அவளை சுற்றி சுற்றி வருகிறதென்றால் அது கடவுள் அவளுக்கு கொடுக்கும் ஒரு வாய்ப்பாக இருக்குமோ என்று யோசித்தாள். கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விட அவளுக்கு விருப்பமில்லை.

"நான் பேசுறேன் அண்ணா" தயக்கத்துடன் சொன்னாள்.

"சரி நான் மொதல்ல அவங்ககிட்ட கேட்டுக்கிறேன்". சொல்லிவிட்டு மணி ராகுலின் அண்ணனை சந்திக்க கிளம்பினார்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 8

2011-03-23T02:51:00.000-07:00

நேற்று அண்ணன் "பக்கத்து ஊருக்கு சென்றேன், இப்பொழுது பேருந்தில் இருக்கிறேன்" என்று சொன்னது பொய்யா? அண்ணன் ராகுலைப் பார்க்க சென்னை வந்து கொண்டிருந்தாரா? என்ன ஒரு பித்தலாட்டம் இது?

அண்ணன் சரி. அத்தான் சரி. யார் அந்த மணி?

மணி ராகுலின் குடும்பத்திற்கு சொந்தம் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு கிடையாது. பள்ளிப் பருவத்தில் ராகுலுக்கு பழக்கமான ஒருவர். ராகுலின் மூலம் அவன் குடும்பத்திலும் ஒருவராக கருதப்பட்டவர். சென்னையில் ராகுல் தங்கியிருக்கும் இடம் அவருக்கு மட்டுமே தெரியும். வீட்டை அடையாளம் காட்ட அழைத்து வரப்பட்டிருக்கிறார்.

ராகுல் ஸ்வேதாவிற்கு அண்ணன் வந்திருப்பதை மெசேஜ் அனுப்பினான்.

தூக்கம் கலைந்தவள் ராகுலின் மெசேஜை படித்ததும் அதிர்ந்தாள்.

"இப்போ என்ன பண்றது?" கேட்டாள்.

"பயப்படாத. நான் வீட்டுக்கு போறேன். அப்பாட்ட பேசணும்"

அவன் அண்ணன் வந்து, அவனை கையேடு அழைத்துச் செல்வது அவளுக்கு சரியாகப் படவில்லை.

"ரொம்ப பயமா இருக்கு ராகுல். இப்போ உன்னோட பேச முடியாதா?"

"இல்ல முடியாது. நாங்க வீட்ல இருந்து கிளம்பிட்டோம். நீ மெசேஜ் பண்ணு"

"வீட்ல எப்படி பேசி சமாளிக்க போற? எனக்கென்னவோ பயமா இருக்கு"

"இப்பவே நிறைய பிரச்சனைய பத்தி பேச ஆரமிச்சுட்டாங்க. கஷ்டமா இருக்கு. அப்பா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுருக்காங்க"

"அப்பாவுக்கு மேட்டர் தெரிஞ்சிருச்சா?"

"எல்லாருக்குமே தெரிஞ்சிருச்சு. பிரிச்சிருவாங்கலோனு பயமா இருக்கு"

"ஏன் அப்படி சொல்ற? அப்பா என்ன சொன்னாங்கலாமா?"

"அப்பா இடிஞ்சு போய் உக்காந்துருக்காங்கலாமா. அவங்கள ரொம்ப கஷ்ட படுத்துரோமோனு தோணுது"

"இப்போ எதுக்காக உன்ன கூட்டிட்டு போறாங்க?"

"அப்பா தான் வர சொல்லிருக்காங்க. கால்ல விழுந்து கெஞ்சுனாலும் கெஞ்சுவாங்க"

"ஐயோ. இப்போ என்ன பண்றது?"

"ரொம்ப பயமா இருக்கு. அப்பா, அம்மா ரொம்ப கஷ்ட படுறாங்க. பாவம்"

"என்ன நடக்குதுன்னு பாக்கலாம்"

"சாவடிச்சிருவாங்கனு நினைக்கிறேன்"

"ரெண்டு பேரும் சேர போறோமோ இல்ல சாக போறோமோ. எல்லாம் கடவுள் விட்ட வழி"

ராகுல் சொல்வதை எல்லாம் கேட்டதும் ஸ்வேதாவின் மனம் கலங்கிப் போனது. காலை கோவிலுக்கு போய்விட்டு அலுவலகம் சென்றாள்.

அவர்கள் நண்பன் ராஜாவை அழைத்தாள்.

"அவன் பயப்பட ஆரமிச்சுட்டான்டா. எனக்கென்னவோ ரொம்ப பயமா இருக்கு"

"நான் அவனுக்கு போன் பண்ணேன். நானும் வரேன்னு சொன்னேன். அவன் வேணாம்னு சொல்லிட்டான். அவன் ஏன்டி இப்படி பண்றான்? அவன் இப்பவே ரொம்ப பயந்துட்டான். கண்டிப்பா வீட்ல போய் அவனால ஒழுங்கா பேச முடியாது. அவன் பேச ஆரமிச்சதுமே வீட்ல எல்லாரும் அழ ஆரமிச்சிருவாங்க. அவங்க அழுததும் இவனால எதுவும் பேச முடியாது. இவன் மேல எனக்கு நம்பிக்கை இல்ல. நீ பயப்படுரனு அவன்கிட்ட சொல்லாத. பேசாம உன் மொபைல ஆப் பண்ணி போடு. அப்பத்தான் அவன் உன்ன நினச்சு கொஞ்சம் பயப்படுவான். வீட்லயும் பேசுவான்"

ஸ்வேதா அழ ஆரமித்தாள். அவளுக்கு ராகுலின் மீது இருந்த நம்பிக்கை குறையத் தொடங்கியது. அவளை அவன் உருகி உருகி காதலித்தானே. ஆனால் இப்போது நடப்பதைப் பார்க்கும் பொழுது அவன் தன்னை உண்மையிலேயே காதலித்தானா என்று அவளுக்கு சந்தேகமாக இருந்தது.

அவனிடமிருந்து மெசேஜ் வந்தது.

"மனசு சரி இல்ல ஸ்வேதா"

"வீட்ல ஒழுங்கா பேச முடியுமா உன்னால?"

"பேசலாம். ஆனா எங்க அப்பா அழுதா என்னால தாங்க முடியாது. என்ன பண்றதுன்னு தெரியல"

இத்தனை நாட்களாய் அப்பா செத்தாலும் பரவாயில்லை. உன்னை திருமணம் செய்தே தீருவேன் என்று சொன்ன ராகுல் இப்போது இப்படி சொல்ல என்ன காரணம்? ஏன் அவன் இப்படி மாறிவிட்டான்?

"அப்போ விட்டுரு. உன் அப்பாவுக்காவது உண்மையா இரு" ஸ்வேதா கோவப்பட்டாள்.

"உன்ன விட்டுட்டு போக சொல்றியா?"

"அதுதான் நடக்க போகுதுன்னு நினைக்கிறேன். உன் பயத்த பாத்தா அப்படித்தான் தோணுது. அப்பா ஏதாவது பேசினா நீ அழத்தான் போற. பேச போறதில்ல"

"ஐயோ. ஏன் இப்படி சொல்ற?"

"எனக்கு இருந்த நம்பிக்கை எல்லாம் போச்சு. காலைல ராஜாட்ட எல்லாம் சொல்லி அழுதேன். இன்னையோட வாழ்க்கையே முடிய போகுதுன்னு நினைக்கிறேன். உன் மனசு மாறிச்சுனா உன் வாயால அத என்கிட்டே சொல்லிராத. கண்டிப்பா செத்துருவேன்"

அவனிடமிருந்து பதில் வரவில்லை.

ஸ்வேதா மொபைலை அணைத்தாள். இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு அவன் ஏதேனும் மெசேஜ் அனுப்பியிருக்கிறானா என்று பார்ப்பதற்கு மொபைலை ஆன் செய்தாள்.

மெசேஜ் எதுவும் இல்லை.

"எங்க இருக்கீங்க இப்போ?" ஸ்வேதாவே கேட்டாள்.

"திருச்சில இருக்கோம். நீ எப்படி இருக்க இப்போ?"

"நிம்மதியே இல்ல. தயவு செஞ்சு பயப்படாம தைரியமா பேசு. நீயே நம்ம வாழ்க்கைய அழிச்சிராத"

"தைரியத்துக்கு இல்ல. அப்பா அழுதா தாங்குற சக்தி இல்ல. அதுக்கு தான் என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. குடும்பமே உன் கால்ல விழுந்தா நீ என்ன பண்ணுவ?"

"நீ என்ன பண்ண போற?" கோவத்துடன் கேட்டாள்.

"என் நிலைமையும், உன் நிலைமையும் எடுத்து சொல்லணும்"

"ம்ம்ம்"

"ஏதாவது பிரச்சனை ஆனா என்ன பண்றது?"

"என்ன பிரச்சனை?"

"சேர முடியலைனா?"

"சாக வேண்டியதான்"

"அவசரப்பட்டு எந்த முடிவும் எடுக்காத"

"இந்த மாதிரி கேட்டே என்ன சாகடிச்சிருவ"

"அவசர படாம இரு"

"நீதான் என்ன அவசரப்பட்டு அந்த மாதிரி முடிவெடுக்க வைக்க போற. என்ன ஏமாத்திருவியா?"

"ஏன் இப்படி என்ன சாகடிக்கிற? நானே மனசுக்குள்ள செத்துட்டு இருக்கேன்"

"அப்பா உன் கால்ல விழுந்தா அவள மறந்துறேன்னு சொல்லிரு. இங்க வந்தப்பறம் ரெண்டு பேரும் செத்துரலாம்"

"உன் மனச நான் தான் கெடுத்தேன். அதுதான் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு" மீண்டும் புலம்பலைத் தொடங்கினான்.

"எப்போ பாத்தாலும் இப்படியே பொலம்பிட்டே இரு. உன் மனச நான் தான் கெடுத்தேன். என் அப்பா நம்பிக்கைய நான் தான் கெடுத்தேன்னு. அதுக்கு என்ன பண்ணனும்னு மட்டும் யோசிக்காத. பழைய மாதிரி என் குடும்பம் தான் முக்கியம், என் நிலமைய புரிஞ்சுக்கனு ஏதாவது சொன்னா நான் என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது. சும்மா பீல் பண்ணாம பிரச்சனைய எப்படி சமாளிக்கிறதுன்னு மட்டும் யோசி"

"எங்கிட்ட பேச கடுப்பா இருக்கா?" அவளுக்கு அவனிடம் பேச விருப்பமில்லையோ என்று எண்ணி கேட்டான்.

அவள் பதிலளிக்கவில்லை.

"என்னாச்சு?" கேட்டான்.

"என்மேல தான் எனக்கு கடுப்பா இருக்கு. அவசரப்பட்டு உன்ன காதலிச்சுட்டேன்னு தோணுது. நீ பேசுறதெல்லாம் கேக்கும் போது உன்மேல இருந்த நம்பிக்கை எல்லாம் போச்சு. என்ன நம்ப வச்சு கழுத்தறுத்த மாதிரி இருக்கு"

"உன்ன ஏமாத்தனும்கறது என்னோட நோக்கம் இல்ல. குடும்ப பாசம், காதல் இந்த ரெண்டும்தான் என்ன சாகடிக்குது. எதுக்கு முக்கியத்துவம் குடுக்கறதுன்னு தெரியாம"

ஒரு பெண்ணை காதலித்து, அவள் மனதையும் கெடுத்து, வீட்டிற்கும் தன் காதலை தெரியபடுத்தியபின் யோசிக்க வேண்டிய விஷயமா இது?

"என்னவோ பண்ணு. உன் இஷ்டம் தான்" வெறுத்துப் போய் சொன்னாள்.

"முதல்ல வீட்ல என்ன நிலமைன்னு பாக்கலாம். போனாதான் தெரியும். கவலை படாம இரு"

"நீ இப்படி இருக்கும் போது என்னால எப்படி கவலை படாம இருக்க முடியும்?"

"நீ எங்க வீட்ல பேசுறியா?"

"பையனோட மனசே புரியலைனா எவளோ ஒருத்தி மனசு எப்படி புரியும் அவங்களுக்கு?"

"அதுதான் பிரச்சனை. நான் ஒரு பொண்ண ஏமாத்திட்டேன்னு சொன்னாலும் அதோட வலி அவங்களுக்கு புரியாது"

அவனுக்கு மட்டும் அந்த வலி புரிகிறதா?

"போய் சேர்ந்ததும் அங்க என்னாச்சுனு படுக்குறதுக்கு முன்னாடி ஒரு மெசேஜ் அனுப்பு. எதுவும் தெரியாம எனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கும்" ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"சொல்றேன். வீட்ல எப்படி பேசி புரிய வைக்கிறதுனே தெரியல"

"எப்படி புரிய வைப்பியோ அது உன் பாடு. சும்மா வீட்ல அழுதுட்டே இருக்காத. வாழனும்னு நினச்சா ஒழுங்கா பேசு"

அவனிடமிருந்து பதில் வரவில்லை.

இரவு அவளுக்கு மெசேஜ் வந்தது.

"தூங்கிட்டியா?" ராகுல் கேட்டான்.

"எப்படி தூக்கம் வரும்? நீ வீட்டுக்கு போயிட்டு சொல்லு. அங்க என்னாச்சுனு"

"சரி சொல்றேன்"

"எப்போ போய் சேருவீங்க?"

"ஒரு மணி ஆயிரும்"

"இப்போ மெசேஜ் பண்றது பிரச்சனை இல்லையா?"

"இதுக்கு மேல பண்றது கஷ்டம் தான்"

"பக்கத்துல யார் இருக்கா?"

அவனிடமிருந்து பதில் இல்லை.

ஸ்வேதாவால் தூங்க முடியவில்லை. உறங்காமல் ஸ்ரீ ராம ஜெயம் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள்.

ஒன்று முப்பது மணிக்கு ராகுலுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினாள்.

"வீட்டுக்கு போய்டியா? வீட்ல என்னாச்சு?"

அவனிடமிருந்து பதில் இல்லை.

ஸ்வேதா விடியும் வரை தூங்கவே இல்லை. விடிய விடிய ஸ்ரீ ராம ஜெயம் அவள் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 7

2011-03-22T04:01:00.000-07:00

ஸ்வேதா வீட்டிற்கு வந்தாள்.

ராகுல் வாங்கி கொடுத்த பூவை தலையில் இருந்து எடுத்து வீட்டிற்கு பின்னால் கதைவை திறந்ததும் தெரியும்படி உள்ள ஒரு மரத்தில் தொங்கவிட்டாள்.

தினமும் காலை எழுந்து வரும்பொழுது பார்ப்பதற்காகவோ?

ராகுல் அன்று இரவே சென்னை கிளம்பினான்.

தன் அண்ணன் அறையில் படுத்திருந்த ஸ்வேதா காலை ராகுல் பேசியவை அனைத்தையும் யோசித்துப் பார்த்தாள். காலை அவனுடன் இருந்தபோது அவன் பேசியது எதுவும் அவளுக்கு தவறாக தெரியவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது தான் ஏமாற்றப்படுகிறோமோ என்று அவளுக்கு சந்தேகமாக இருந்தது.

அவளுக்கு அவனுடன் திருமணம் நடந்தாலே போதும் என்றிருந்தது. ஆனால் அவனோ அந்த திருமணம் எப்படி நடக்கும்? இரு குடும்பமும் எப்படி பேசிக்கொள்வார்கள்? அப்பா சந்தோசமாக இருப்பார்களா? என்று அனைத்தையும் யோசித்து குழப்பிக் கொண்டிருந்தானே. அப்படியென்றால் அவனுக்கு இந்த திருமணத்தை விட அது நடக்கும் முறைதான் பெரிதாக தெரிகிறதா? அம்மா, அப்பா என்று அவளை விட்டு சென்றுவிடுவானோ?

ஸ்வேதா அவள் குடும்பத்தை பற்றி யோசித்துப் பார்த்தாள்.

"நான் ஏன் என் குடும்பத்த பத்தி யோசிக்கவே இல்ல? ரொம்ப சுயநலமா இருக்கேனா? எனக்கு ஏன் அவன்தான் முக்கியம்னு தோணுது? அவனுக்காக வேற யாருமே வேணாம்னு ஏன் நினைக்கிறேன்? இது காதல் என்றால் ராகுல் தன்னிடம் பழகுவதற்கு என்ன பெயர்?"

அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது ராகுல் அழைத்தான்.

அவன் குழப்பத்தைத் தீர்க்க ஸ்வேதா தன் குழப்பத்தைச் சொன்னாள்.

"நான் ரொம்ப சுயநலமா இருக்கேன்னு தோணுது ராகுல். நீ உன் குடும்பத்து மேல எவ்ளோ அன்பா இருக்கிற. ஆனா நான் யார பத்தியுமே யோசிக்கல. இனி உன்னே மாதிரி நானும் என் குடும்பத்த பத்தி கொஞ்சம் யோசிக்கலாம்னு நினைக்கிறேன்"

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் ராகுல் பதட்டமானான்.

"என்ன திடீர்ன்னு இப்படி பேசுற? இத்தன நாள் தெளிவாதான இருந்த? இப்போ என்ன ஆச்சு?" கேட்டான்.

"முன்னாடி இதெல்லாம் யோசிக்கல. ஆனா இன்னைக்கு நீ பேசினதெல்லாம் கேட்டப்பறம் தான் இப்படி யோசிக்கத் தோணுது".

"இப்படியெல்லாம் யோசிச்சா நாம சந்தோசமா வாழ முடியாது. ரெண்டு பேருமே பொலம்பிட்டு இருந்தா அவ்ளோ தான்"

"அப்போ நீ மட்டும் ஏன் என்ன இப்படி படுத்தி எடுக்கிற? நீ எப்பவுமே இப்படிதான பேசிட்டு இருக்கிற. என்னால எந்த அளவுக்கு தான் தாங்கிக்க முடியும்?"

அவன் யோசித்தான்.

"நீ சொல்றது சரிதான். இனி யார பத்தியும் யோசிச்சு குழப்பிக்க வேண்டாம்"

"ஒழுங்கா வீட்ல பேசி சம்மதம் வாங்கிற வழிய பாப்போம். இப்படியே யோசிச்சிட்டு, பொலம்பிட்டு இருந்தா ஒன்னும் நடக்காது"

அவள் சொன்னது சரிதானே. வாழ்வில் ஒன்று சேர எதை செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்யாமல் வெறுமனே புலம்பி என்ன பயன்? அவன் பயந்தால் அப்பா இருவரையும் சேர்த்து வைத்து விடுவாரா? இல்லை அவருக்கு தன் காதலை புரிய வைத்தால் சேர்த்து வைப்பாரா?

மறுநாள் ஞாயிறு காலை ராகுல் சென்னையை அடைந்தான்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் போனை ஆன் செய்தான். அடுத்த சில நொடிகளில் ராகுலின் முதல் அண்ணனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

அண்ணன் சொன்னார்.

"மொபைல ஏன் ஆப் பண்ணி வச்சிருந்த? நேத்துல இருந்து உனக்கு ட்ரை பண்ணிட்டே இருந்தேன்"

"லெட்டர படிச்சியா?" ராகுல் கேட்டான்.

"படிச்சேன்"

"என் மனசு உனக்கு புரியுதா?"

"அவ இல்லாம நீ சந்தோசமா இருக்க மாட்டனு சொல்லிருக்க. அப்பறம் நாங்க என்ன பண்றது. அப்பாட்ட நானே நேரம் பாத்து இதபத்தி பேசுறேன். நீ அவசர பட்டு எந்த முடிவும் எடுத்துராத. ஒழுங்கா சாப்டு"

அண்ணனுக்கு ராகுல் தற்கொலை செய்து கொள்வானோ என்று பயம். முந்தய தினமே ராகுலை அழைத்திருக்கிறார். அவன் மொபைல் தான் அணைத்து வைக்கப் பட்டிருந்ததே. தொடர்பு கொள்ள முடியாததால் சென்னையில் அவருக்கு தெரிந்த ஒருவனிடம் சொல்லி ராகுல் வீட்டில் இருக்கிறானா என்று பார்க்க சொல்லியிருக்கிறார். அவன் தான் ஸ்வேதாவை பார்க்க சென்று விட்டானே. வீட்டில் யாரும் இல்லை என்றதும் அவருக்கு பயம் அதிகமாகி இருந்திருக்கிறது.

அண்ணன் தனக்கு ஆதரவாக பேசியதும் ராகுலுக்கு ஆனந்தம் தாங்க முடியவில்லை. அவனே அப்பாவிடம் பேசி சம்மதம் வாங்கி விடுவான் என்று துள்ளி குதித்தான்.

விஷயத்தை ஸ்வேதாவிடமும் சொன்னான்.

"இதுக்கே ரொம்ப சந்தோஷபடாத. கல்யாணம் முடியிற வரைக்குமே நமக்கு டென்ஷன் தான். யாராவது எதையாவது பேசி கல்யாணம் நடக்க விடாம பண்ணவும் வாய்ப்பு இருக்கு" ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"நீ சொல்றதும் சரிதான் ஸ்வேதா. நான் இப்போ கோவிலுக்கு போக போறேன்"

"நானும் கோவிலுக்குதான் கிளம்பிட்டு இருக்கேன்"

இருவரும் கோவிலுக்கு சென்றனர்.

மதியம் ராகுல், ஸ்வேதாவின் பள்ளி நண்பன் முத்து ராகுலுக்கு போன் செய்தான்.

ராகுல், ஸ்வேதாவின் பழக்கம் பள்ளிப் பருவத்திலேயே தொடங்கியது. அதனால் அவர்கள் பள்ளி நண்பர்கள் அனைவருக்குமே இவர்கள் காதலர்கள் என்பது தெரியும்.

ராகுல் அவன் அண்ணன் சொன்னதை அவனிடம் சொன்னான்.

முத்து அவனை எச்சரித்தான்.

"நீ நினைக்கிற மாதிரி உன் அண்ணன் இந்த கல்யாணத்துக்கு உடனே ஒத்துக்கிற ஆள் கிடையாது. அவங்க சொன்னத பாத்தா சந்தேகமா இருக்கு. நீ கொஞ்சம் எச்சரிக்கையா இரு. கொஞ்சம் பொறுமையா யோசிச்சு பாரு. உனக்கே உண்மை புரியும்"

ராகுல், ஸ்வேதா இருவருமே யோசித்தனர்.

முத்து சொல்வது 90 சதவீதம் உண்மைதான். ஆனால் அண்ணன் ஏன் நடிக்க வேண்டும்? ராகுல் தற்கொலை செய்து கொள்ளாமல் இருக்கவா?

"ராகுல் எந்த காரணத்துக்காகவும் நீ தனியா ஊருக்கு போயிராத. இதுல ஏதோ தப்பு இருக்கு. அப்பாவுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சதும் ராஜாவையும் உங்கூட கூட்டிட்டு போ" ஸ்வேதா சொன்னாள்.

ராஜாவும் அவர்களின் பள்ளி நண்பன் தான். ராகுல், ஸ்வேதா இருவரும் முதலில் பேச காரணமானவனும் இவன் தான். அவர்களை பேச வைத்த பாவத்திற்கு அவன் அனுபவித்த துன்பங்கள் கொஞ்சம், நஞ்சம் அல்ல. இருவரும் வாழ்க்கைக்காக போராடிக் கொண்டிருப்பது அவனால் தானே. தன்னால் ஆரமித்த இந்த உறவு நல்ல முறையில் சேர அவர்களுக்கு எந்த உதவி வேண்டுமானாலும் செய்ய தயாராக இருந்தான்.

ராகுல் ஊருக்கு செல்லும் போது ராஜாவையும் தன்னுடன் அழைத்து செல்ல வேண்டும் என்று முன்னரே முடிவு செய்திருந்தான்.

"கண்டிப்பா கூட்டிட்டு போகணும்" ராகுல் சொன்னான்.

அண்ணன் அப்பாவிடம் விஷயத்தை சொல்லியிருப்பானா? தெரிந்து கொள்ள ராகுல் அண்ணனை அழைத்தான்.

"பக்கத்து ஊருக்கு வந்தேன். இப்போ பஸ்ல இருக்கேன். வீட்டுக்கு போனதும் நானே கால் பண்றேன்" அண்ணா சொன்னார்.

ராகுல் காத்திருந்தான். அண்ணனிடமிருந்து அழைப்பு வரவில்லை.

ராகுல் உறங்கிப் போனான்.

மறுநாள் திங்கட்கிழமை காலை ராகுலின் கதவு தட்டப்பட்டது.

கதவை திறந்தான்.

வெளியே ராகுலின் அண்ணன், அக்காவின் கணவர் மற்றும் மணி அண்ணா மூன்று பேரும் நின்றனர்.

ராகுலுக்கு அதிர்ச்சி.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 6

2011-03-21T01:47:00.000-07:00

இருவரும் நடந்து கொண்டிருக்கும் பிரச்சனையைப் பற்றி பேச ஆரமித்தனர்.

"ஒரே குழப்பமா இருக்கு ஸ்வேதா"

"நீ என்னைக்குதான் குழம்பாம இருந்த. நீயும் குழம்பி கொஞ்சம் தெளிவா இருக்கிற என்னையும் சேர்த்து குழப்பிருவ. பல வருஷமா இதத்தான பண்ணிட்டு இருக்க"

"ஆமா. நான் ஏன் இப்படி இருக்கேன்? ஆனா நீ ரொம்ப பாவம். நான் உன்ன ரொம்ப கஷ்ட படுத்துறேன்"

"அதெல்லாம் பரவால்ல. என்ன பண்றது. உங்கிட்ட வந்து மாட்டிக்கிட்டேனே. எல்லாம் அனுபவிச்சுதான ஆகணும். ஆமா நீ தெளிவாவே இருக்க மாட்டியா? ஒன்னு அம்மா, அப்பா தான் வேணும்னு முடிவெடுக்கணும். இல்ல நான் தான் வேணும்னு முடிவெடுக்கணும். அதவிட்டுட்டு ஏன் இப்படி குழம்புற?"

"அதுதான் என் பிரச்சனையே. எனக்கு நீங்க ரெண்டு பேருமே வேணும். யாரையுமே என்னால விட்டு கொடுக்க முடியாது"

"அது உன் கைல தான் இருக்கு. நீ மனசு வச்சாதான் நீ நினைக்கிறது நடக்கும். நீ வீட்ல தைரியமா பேசணும். நீ தான் அவங்களுக்கு எல்லாம் புரிய வைக்கணும்"

"வீட்ல பேசலாம். ஆனா அப்பா அழுதா என்னால தாங்கிக்க முடியாது. அதான் பிரச்சன"

"சரி. அப்போ என்னையாவது விட்டு தொலையனும். அதையும் ஏன் பண்ண மாட்டேங்கிற?" கோபமாய் கேட்டாள்.

"அவங்களுக்காக உன்ன விட்டுகொடுத்தா அப்பவும் இப்படிதான் பொலம்பிட்டு இருப்பேன். உன்ன மிஸ் பண்ணிட்டேன்னு" அவன் வருத்தமாய் சொன்னான்.

"அப்போ வீட்ல ஒழுங்கா பேசு"

"ம்ம்ம்... நான் உன்ன விட்டுட்டு போயிட்டா என்ன பண்ணுவ?"

"இப்படியே தான் இருப்பேன்" யோசிக்காமல் பதில் சொன்னாள்.

"இப்படியேனா?"

"இப்போ இருக்கிற மாதிரி உன்னையே நினச்சுட்டு சந்தோசமா தான் இருப்பேன்"

"சும்மா சொல்லாத. உண்மைய சொல்லு. நான் உன்ன விட்டுட்டு போயிட்டா என்ன பண்ணுவ?"

"இதுக்கு இப்போ எங்கிட்ட பதில் இல்ல. நீ என்ன விட்டுட்டு போகும் போதுதான் தெரியும். என்ன பண்ணுவேன்னு"

"பேசாம செத்து போயிரலாமா?"

"லூசாடா நீ"

"இல்ல. சுத்தி இருக்கிற எல்லாரையும் கஷ்ட படுத்திட்டு நம்மளால சந்தோசமா வாழ முடியுமா?"

"அதுக்கு?"

"செத்து போயிறலாம்"

"நாம பிரிஞ்சுட்டோம் இல்ல நீ என்ன விட்டுட்டு போயிட்டா கண்டிப்பா நான் சாகுற அளவுக்கு வந்துருவேன். ஆனா உங்கூட சேர்ந்து என்னால சாகவே முடியாது. அதுக்கு தெரிஞ்சவங்க யாருமே இல்லாத இடத்துல போய் வாழலாமே"

"அப்போ ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணிக்கலாமா?"

"பண்ணிட்டு?"

"சேர்ந்து வாழலாம். உன் அண்ணன் ஜெபஸ் கிட்ட சொல்லி ரெடி பண்ண சொல்லலாமா?"

"இப்போ வேணாம் ராகுல். அது சரி வராது. ரெண்டு பேரோட வீட்லயுமே ஒத்துக்கலைனா அப்போ யோசிப்போம். இவ்ளோ அவசர பட வேணாமே"

"பயமா இருக்கு ஸ்வேதா. எங்க வீட்ல அம்மா, அப்பா செத்து போயிருவோம்னு மிரட்டினா என்ன பண்றது?"

"அவங்க சொல்றதுக்கு முன்னாடி நீ செத்துருவேன்னு சொல்லிரு. அவங்க உன் கால்ல விழுராங்கன்னா அதுக்கு முன்னாடி நீ அவங்க கால்ல விழுந்துரு"

"நமக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சாலும் அம்மா, அப்பாவ நினச்சு இப்படிதான் பொலம்பிட்டு இருப்பேன்னு நினைக்கிறேன். நீதான் பாவம். நான் அப்படி இருந்தா என்ன பண்ணுவ?"

"கண்டுக்கவே மாட்டேன். நல்லா பீல் பண்ணுப்பானு விட்டுட்டு நான் என் வேலைய பாப்பேன்"

"ம்ம்ம். அம்மா, அப்பா காலம் முடியிற வரைக்கும் இப்படித்தான் இருக்கும். அதுக்கப்பறம் எந்த பிரச்சனையும் இருக்காது"

"ராகுல் நீ என்ன விட்டுட்டு போற ஐடியால இருக்கியா?"

"உன்ன விட்டுட்டு போற காலமெல்லாம் கடந்து போச்சு. இனி என்ன ஆனாலும் சரி உன்ன கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்"

"அப்பறம் ஏன்டா இப்படி பொலம்புற?"

"உன்ன எனக்கு பத்து வருஷமா தான் தெரியும். அதுக்கே என்னால உன்ன விட்டு கொடுக்க முடியல. அம்மா, அப்பாவ 26 வருஷம் தெரியும். அவங்க கஷ்ட படுவாங்கனு நினைச்சாதான் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு"

"நீ ஏன் இப்படி இருக்க? அடிக்கடி இப்படி குடும்பத்தையும், என்னையும் போட்டு குழப்பிகரனுதான் ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே உன்ன விட்டு ஒரேடியா விலகி போனேன். நீயாவது சந்தோசமா இருன்னு. ஆனா நீ எப்படி இருந்த? நான் கூட ஓரளவுக்கு உன்னோட வாழ்க்கை, என்னோட வாழ்க்கைன்னு தனியா பிரிச்சு பாத்து வாழ்ந்தேன். உன்ன பத்தி அதிகமா யோசிக்காம இருந்தேன். நீ உன் குடும்பத்தோட சந்தோசமா இருப்பனு நினச்சேன். ஆனா நீ என்ன மறக்கவே இல்ல. என்ன நினச்சுட்டே தான் இருந்துருக்க. அதுக்கப்பறம் தான் நான் இல்லாம நீ சந்தோசமா இருக்க மாட்டனு எனக்கு புரிஞ்சுது. மறுபடியும் சந்திச்சு பேசி ரெண்டு பேரும் இனி யாருக்காகவும் பிரிய கூடாதுன்னு முடிவெடுத்தோம். ஆனா இப்பவும் நீ பழைய மாதிரி குழம்பினா என்னடா பண்றது?"

"தெரியல ஸ்வேதா. என்னால யாருக்கும் கஷ்டம் வர கூடாதுன்னு நினைக்கிறேன். அதான் இப்படி குழம்புறேன்"

"சரி. அப்போ குழம்பிட்டே இரு"

"எங்க அப்பா நம்ம கல்யாணத்துக்கு ஒத்துப்பாங்கன்னு நினைக்கிறியா?"

"நீ நல்லா இருக்கணும்னு நினச்சா கண்டிப்பா ஒத்துப்பாங்க. உன் அப்பா மேல மட்டும் தான் எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. உங்க அப்பாதான் நம்மள புரிஞ்சிப்பாங்கனு தோணுது"

"எங்க வீட்ல ரெண்டே விஷயம் தான் நடக்கும். ஒன்னு அப்பா ரொம்ப கோவப்பட்டு திட்டுவாங்க. இல்லைனா அழுது, கவலை பட்டு கவலை பட்டு அப்பாவுக்கு உடம்பு சரி இல்லாம போயிரும். அம்மா அழுதுட்டே தான் இருப்பாங்க"

"உன் வீட்ல இப்படி. என் வீட்ல என்ன ஆக போகுதோ. என் அம்மா கண்டிப்பா என்ன சாகடிக்கிற மாதிரி கேவலமா திட்டுவாங்க. சித்தப்பா, மாமான்னு மத்தவங்ககிட்ட அடி விழுந்தாலும் விழும். ஒரே இம்சையா இருக்கும்"

"எங்க வீட்ல இப்படி கோவப்பட்டா அவங்க யாரும் வேணாம்னு வெளில வந்துருவேன். ஆனா சென்டிமென்டா பேசியே சாவடிப்பாங்க"

"எங்க வீட்ல சென்டிமென்டா பேசினா அவங்களுக்கு மேல நான் சென்டிமென்டா பேச ஆரமிச்சிருவேன். சூசைட் அட்டம்ப்ட் அது இதுன்னு ஏதாவது பண்ணா உடனே ஓகே சொல்லிருவாங்க"

"ஆனா ரெண்டும் ஆப்போசிட்டா இருக்கே"

"பரவால்ல. சமாளிப்போம்"

"ராகுல் எனக்கு ஒரே ஒரு பயம் தான். உன்ன கட்டாயப் படுத்தி உன் அக்கா பொண்ண கட்டிக்க சொன்னா என்ன பண்ணுவ? உன் கால்ல விழுந்து இல்லைனா சூசைட் அட்டெம்ப்ட் பண்ணி உன்ன அவங்க வழிக்கு கொண்டு வந்துட்டங்கனா என்ன பண்றது?"

"என்ன கட்டாயப்படுத்தி எல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி வைக்க முடியாது. அவங்ககிட்ட தெளிவா சொல்லிருவேன். வேற யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணி வச்சாலும் நான் ஸ்வேதாவ தேடி போயிருவேன்னு. அப்பறம் அந்த பொண்ணோட வாழ்க்கை தான் வீணா போகும்"

"சரி. உங்க வீட்ல நம்ம கல்யாணத்துக்கு சம்மதிச்சுட்டா யார் மூலமா எங்க வீட்ல பேசுவாங்க?"

"வேற யாரு. நம்ம பூபதி ஆச்சி மூலமாதான்"

பூபதி. ஸ்வேதா அவள் தாத்தா வீட்டில் வளர்ந்த போது அந்த ஊரில் பிரசிடென்ட்டாக இருந்தவர். அவர் தேர்தலில் நின்ற பொது ஸ்வேதாவின் தாத்தா நிறைய உதவிகள் செய்து அவர்களை ஜெயிக்க வைத்தார். பூபதி அவர்களுக்கு தூரத்து உறவு என்றாலும் அந்த தேர்தலுக்கு பின்பு இரு குடும்பத்திற்கும் இடையே நல்ல உறவு நீடித்தது.

அதேபோல் ராகுல் வீட்டிற்கும் பூபதி வீட்டிற்கும் நல்ல பழக்கம். பூபதி வீட்டிற்கு நகை செய்து கொடுப்பது ராகுலின் குடும்பம் தான்.

அதனால் அவர்கள் மூலமாகத்தான் பேச்சு வார்த்தை நடக்குமென்று இருவரும் நினைத்தனர்.

"சரி. அடுத்து எப்போ நான் உன்ன பாக்க வர்றது?" ராகுல் கேட்டான்.

"இனி நீ என்ன பாக்க வர்றது கஷ்டம் தான்"

"ஏன் அப்படி சொல்ற?"

"இப்பவே இப்படி இருக்கிற. விஷயம் உன் அப்பா காதுக்கு போனப்பறம் நீ இங்க வர்றத பத்தியே யோசிக்க மாட்ட. உன் அப்பாவுக்கு மேட்டர் தெரிஞ்சப்பறமும் உன்னால இங்க வர முடியும்னா எப்போ வேணாலும் வா"

"நான் கண்டிப்பா வருவேன். உன்ன பாத்தாதான் எனக்கு கொஞ்சம் தைரியமா இருக்கும்"

"என்ன பாக்கலைனா உனக்கு தைரியம் போயிரும். அப்பறம் நான் வேணாம்னு முடிவு பண்ணிருவியா?"

"நான் அப்படி சொல்லலடி. உன்ன பாத்தா டென்ஷன் இல்லாம கொஞ்சம் ரிளாக்ஸா இருக்கும். அதான். ஆனா ஒன்னு ஸ்வேதா. சின்ன சின்ன விஷயத்துக்கெல்லாம் ரொம்ப பயப்படுவ. ஆனா நான் பயப்படுற இந்த விஷயத்துல மட்டும் நீ ரொம்ப தைரியமா இருக்க. எப்படி?"

ஸ்வேதா கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம் உள்ளவள். அறையில் அமைதியாக இருக்கும் போது யாரேனும் திடீரென கதவைத் திறந்தால் கூட அவள் உடல் நடுங்கி போகும். யாரேனும் இறந்துவிட்டார்கள் என்று கேள்விபட்டால் இரவு முழுதும் தூங்காமல் கிடப்பாள். தெரியாத இடத்திற்கு தனியாக போகும் தைரியம் கிடையாது. அம்மாவை உடன் அழைத்துச் செல்வாள்.

அவள் தைரியமாக செய்யும் ஒரே விஷயம் இந்த காதல் தான். அதற்கு காரணம் ராகுல். ராகுல் என்றால் யோசிக்காமல் எதை வேண்டுமானாலும் செய்வாள். தன் வாழ்க்கைக்காக போராடும் தைரியம் அவள் மனதில் அதிகமாக இருந்தது. ராகுலை திருமணம் செய்ய எந்த பிரச்சனைகளையும் சமாளிக்க அவள் தயாராக இருந்தாள்.

"இது வாழ்க்கை. எது நடந்தாலும் தைரியமா இருந்துதான் ஆகணும். பிரச்சனைய சமாளிச்சுதான் ஆகணும்" ஸ்வேதா சொன்னாள்.

"நான் வேற எந்த விஷயத்துக்கும் தயங்கவே மாட்டேன். நான் பயப்படுற ஒரே விஷயம் இதுதான். அதுவும் அம்மா, அப்பாவுக்கு எதுவும் தப்பா நடந்துர கூடாது. அதான் பயப்படுறேன்"

"நல்லதாவே யோசிப்போம்"

"நான் வீட்ல பேசும் போது நீ என் பக்கத்துல இருந்த ரொம்ப தைரியமா இருக்கும். பேசாம நீ என் அப்பாட்ட பேசுறியா?"

"அய்யய்யோ. அது சரி வராது. நான் உன் வீட்ல பேசினா என்ன தப்பாதான் நினைப்பாங்க. நான் அமைதியாவே இருக்கேன்பா. உன் வீட்ல பேசி சம்மதம் வாங்க வேண்டியது உன் பொறுப்பு. இதுல நான் தலையிட கூடாது"

"எங்க வீட்ல சம்மதம் சொன்னாலும் அவங்களா இறங்கி வந்து உங்க வீட்ல பேச மாட்டாங்க. உங்க வீட்ல உள்ளவங்கதான் வந்து பேசனும். ரெண்டு குடும்பமும் சேர்ந்து எப்படி பேசி எப்படி கல்யாணம் பண்ணி வைப்பாங்க? எல்லாம் சரியா நடக்குமா? ரெண்டு குடும்பமும் பேசிக்கவே மாட்டாங்க" ராகுல் மீண்டும் புலம்ப ஆரமித்தான்.

ஸ்வேதா அவன் புலம்பலுக்கு செவி கொடுக்கவில்லை.

மாலை வரை இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

ராகுல் ஸ்வேதாவை பஸ் ஸ்டாப்பில் இறக்கி விட்டான்.

ஸ்வேதா பஸ் ஏறினாள். மனதில் என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை. உள்ளே இருந்து வெளியே ராகுலை எட்டிப் பார்த்தாள். ஏதோ அவனை கடைசியாகப் பார்ப்பதுபோல் அவளுக்குள் ஓர் உணர்வு. ஏன் அவள் மனதில் அப்படி தோன்றியதென்று தெரியவில்லை.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 5

2011-03-17T01:07:00.000-07:00

போகும் வழியில் ஒரு திருப்பத்தில் ராகுல் ஒரு கார் மீது மோத போய்விட்டான். கார் முன் சடர்ன் பிரேக் போட்டு நின்றான். ஸ்வேதா அவன் தோளில் தட்டினாள்.

"என்னடா ஆச்சு உனக்கு? ஏன் இப்படி வண்டி ஓட்டுற? அப்படி என்னதான் யோசிச்சுட்டே இருக்க?"

அவன் பதில் எதுவும் பேசவில்லை.

"பாத்து போ ராகுல்"

"ம்ம்ம்"

அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் இருவரும் விக்னேஷ் வீட்டை அடைந்தனர்.

"ஸ்வேதா நீ முன்னாடி போ. பைக்ல ஒரு கவர் இருக்கு. எடுக்க மறந்துட்டேன். எடுத்துட்டு வந்துறேன்"

ஸ்வேதா முன்னே சென்று கதவைத் தட்டினாள்.

விக்னேஷ் கண்களை கசக்கிக் கொண்டு கதவைத் திறந்தான்.

"தூங்கு மூஞ்சி... தூங்கு மூஞ்சி" தூங்கி வழிந்த அவனை கேலி செய்தாள்.

அவன் சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் அவன் அறையில் சென்று படுத்துக்கொண்டான்.

அவள் ஹாலில் அமர்ந்தாள். ராகுல் அவள் கையில் அந்த கவரைக் கொடுத்தான். பிரித்துப் பார்த்தாள். மல்லிகையும், ஒரு ரோஜாவும் இருந்தது.

"அடப்பாவி. லாஸ்ட் டைம் வரும் போது உன்ன பூ வாங்கிட்டு வர சொன்னேன். நீ வாங்கிட்டு வரல. இப்போ எப்படி உனக்கு ஞாபகம் இருந்தது?"

"லாஸ்ட் டைம் வரும் போது நானும் பூ கடையை தேடிட்டே தான் வந்தேன். கண்ல மாட்டவே இல்ல. இன்னைக்கு பாத்தேன். அதான் வாங்கிட்டு வந்தேன். தலைல வச்சுக்கோ"

"ம்ம்ம்.. அப்பறமா வைக்கிறேன்"

ராகுல் முகத்தில் தெளிவில்லை, எப்போதும் இருக்கும் கலை இல்லை. அவன் நன்றாக குழம்பி போய் இருக்கிறான் என்பதை அவன் முகம் காட்டிக்கொடுத்தது. ஆனால் ஸ்வேதாவிடம் எந்த கலவரமும் இல்லை. ராகுல் பக்கத்தில் இருக்கிறான் என்கிற சந்தோசம் வேறு. அவள் முகம் மலர்ந்தே இருந்தது.

"நீ மட்டும் எப்படி சிரிச்சுட்டே இருக்கிற? என்னால முடியல. பிரச்சனைய நினைச்சாவே பயமா இருக்கு" ராகுல் சொன்னான்.

ஸ்வேதா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாள் "நீ பக்கத்துல இருந்தா என்ன பிரச்சனை இருந்தாலும் கண் கலங்க மாட்டேங்குது. சந்தோசமா தான் இருக்கு. ஏன்னு தெரியலடா"

"நானும் என்னைக்காவது என் முன்னாடி அழுவன்னு பாக்குறேன். நீ எப்பவும் சிரிச்சுட்டே தான் இருக்கிற"

அதற்கும் சிரித்தாள்.

ராகுல் எதையோ யோசித்துக்கொண்டே இருந்தான்.

"ஏன்டா இப்படி இருக்கிற? வீட்ல விஷயத்த சொல்லியாச்சு. கண்டிப்பா பிரச்சனை ஆகத்தான் செய்யும். நாம தான் தைரியமா இருக்கனும். பேசாம மொபைல ஆன் பண்ணி வை. வீட்ல இருந்து யாரவது கால் பண்ணா பேசு"

"இல்ல வேணாம். நீ பக்கத்துல இருக்கும் போது பேசினா உளறிருவேன். ஒழுங்கா பேச வராது. நான் சென்னை போனப்பறம் தான் ஆன் பண்ண போறேன்"

"கவலை படாம இருடா" அவன் கன்னங்களை தட்டிக் கொடுத்தாள்.

விக்னேஷ் ஹாலிற்கு வந்தான்.

"நான் மெஸ்சுக்கு போறேன். உங்களுக்கும் லஞ்சுக்கு சொல்றேன்"

"வேணாம்டா. நாங்க கொஞ்ச நேரத்துல கிளம்பிருவோம். வெளில சாப்டுப்போம். நீ சீக்கிரமா வா" ஸ்வேதா சொன்னாள்.

ஸ்வேதா ராகுல் வாங்கி வந்த மல்லிகை தலையில் வைத்தாள். ரோஜாவை அவன் காதில் வைத்து பார்த்து சிரித்தாள்.

"பேசாம இருடி" அவன் அவள் கையைத் தட்டிவிட்டான்.

"எதுவும் இருக்க வேண்டிய இடத்துல இருந்தாதான்டா அழகு" சொல்லிக்கொண்டே மீண்டு அவன் காதில் வைக்க அவன் தட்டினான்.

"ரோஜாவையும் சேர்த்து தலைல வைடி" சொன்னான்.

"வேணாம். எனக்கு ரோஜா வச்சுக்க புடிக்காது. செடில இருந்தாதான் ரோஜா அழகு. இத அப்படியே கொண்டுபோய் என் பீரோல வைக்க போறேன்"

"ம்ம்ம்.. இப்படியே எல்லாத்தையும் சேர்த்து வை"

"கண்டிப்பா"

"எதுக்கு? நம்ம குழந்தைங்ககிட்ட காட்டத்தான?"

"ஆமா"

சிரித்தான்.

"மல்லிகை பூ வாசம் பயங்கரமா இருக்குடி" சொன்னான்.

"ம்ம்ம்.."

"கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் டெய்லி பூ வச்சுக்கோ"

"ம்ம்ம்.. கண்டிப்பா"

விக்னேஷ் அறைக்கு திரும்பினான்.

ஸ்வேதா அவனிடம் ராகுல் வீட்டில் இதுவரை நடந்தவைகளை சொன்னாள்.

"நம்ம வீட்லயும் விஷயம் தெரியனும். நீ முடிஞ்ச"

"ஏன்டா பயமுறுத்துற?"

"என் அப்பா என்ன சொல்ல போறாங்களோ. உன்ன அவங்க புள்ள மாதிரி நினச்சுட்டு இருக்காங்க. இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா என் அம்மா உங்கிட்ட பேச மாட்டங்கன்னு நினைக்கிறேன்"

"எனக்கு என் அம்மா, அப்பா சம்மதம் சொன்னா போதும். வேற யாரும் தேவை இல்ல. கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் உன் அம்மா, அப்பாவா என் கூட வந்து இருக்க போறாங்க? நான் எல்லாத்துக்கும் தயாராதான்டா இருக்கேன். என்ன பிரச்சன வந்தாலும் சமாளிச்சுதான் ஆகனும். அவங்க அப்படி சொல்றாங்க, இவங்க இப்படி சொல்றாங்கன்னு பாத்தா ஒன்னும் பண்ண முடியாது. ஆனா நம்ம தாத்தா, பாட்டிய நினைச்சாதான் கொஞ்சம் பயமா இருக்கு. இந்த விஷயத்த கேட்டு அவங்களுக்கு எதுவும் ஆயிர கூடாது" அவர்களிடம் வளர்ந்த பாசம் அவளை கொஞ்சம் தடுமாற செய்தது.

"ம்ம்ம்.. என்ன நடக்குதுன்னு பாக்கலாம்" விக்னேஷ் சொன்னான்.

"சரிடா. நாங்க கிளம்பறோம். நீ போய் மறுபடியும் தூங்கு"

விக்னேஷ் சிரித்தான்.

"டேய். கல்யாணத்துக்கு அப்பறம் கூட நாங்க இங்க வந்தத வீட்ல சொல்லிராத. உன்ன ஒரு வழி பண்ணிருவாங்க"

"அதெல்லாம் நான் பாத்துகிறேன்"

இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பி பக்கத்தில் இருக்கும் தீம் பார்க் சென்றனர்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 4

2011-03-16T04:21:00.000-07:00

மறுநாள் காலை ராகுல் கோவை சென்றடைந்தான். அங்கு அவன் கல்லூரி நண்பன் வினோத் வீட்டில் தங்கினான். ஸ்வேதாவை எப்போது பார்க்க வந்தாலும் அவன் வீட்டில் தான் தங்குவான். அவன் வண்டியைத்தான் உபயோகிப்பான்.

ராகுல் வேலை செய்யும் கம்பெனியில் சிம் கார்டுகளுக்கென்று ஒரு பிளான் இருந்தது. அந்த கம்பெனியில் வேலை செய்பவர்கள் இரண்டு சிம் கார்டுகள் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அந்த பிளானில் உள்ள எந்த எண்களுக்கு அழைத்தாலும் கட்டணம் கிடையாது. அதனால் பிரச்சனை காலங்களில் தொடர்பு கொள்வதற்காக ராகுல் தனக்கும், ஸ்வேதாவிற்கும் அடுத்தடுத்த எண்கள் இருக்கும்படி இரண்டு சிம் கார்டுகள் எடுத்திருந்தான். அதில் ஒன்றை முன்பே ஸ்வேதாவிற்கு அனுப்பியிருந்தான்.

ராகுல் வீட்டிற்கு தெரியாமல் மொபைல் ஒன்று வாங்கி அதில் அந்த சிம் கார்டை போட்டு வைத்திருந்தான். தன் மொபைலை அணைத்து வைத்திருப்பதால் அந்த எண்ணில் இருந்து ஸ்வேதாவை தொடர்பு கொண்டான்.

"ஸ்வேதா வீட்ல இருந்து கிளம்பிட்டியா?"

"கிளம்பிட்டேன். பஸ் ஸ்டாப்ல இருக்கேன். நான் வந்து சேர இன்னும் அரை மணி நேரம் ஆகும்பா"

"சரி. வினோத் இன்னைக்கு சீக்கிரமா ஆபீஸ் கிளம்புறான். அதனால நான் இப்பவே கிளம்பியாகனும்"

"ஐயோ. இப்பவே கிளம்பினா பத்து நிமிஷத்துல வந்துருவியே"

"இல்ல. இப்போ ஹோட்டல் போறேன். ரெண்டு பெரும் ஒரே நேரத்துல வந்து சேருவோம்னு நினைக்கிறேன்"

"சரி ராகுல். எனக்கு பஸ் வந்துருச்சு. சீக்கிரமா வா. லேட் பண்ணிராத"

போன் துண்டிக்கப்பட்டது. ஸ்வேதா பஸ் ஏறினாள்.

அவள் சொன்னது போல் அரை மணி நேரத்தில் தான் இறங்க வேண்டிய நிறுத்தத்தில் இறங்கினாள்.

ராகுல் அங்கே இல்லை. வழக்கம் போல் இன்றும் ஸ்வேதா ராகுலுக்காக காத்திருந்தாள்.

"அடப்பாவி. இன்னைக்கும் லேட்டா. காதலிக்காக காதலன் முன்னாடியே வந்து காத்திருப்பான். என் விஷயத்துல மட்டும் எல்லாம் தலை கீழாவே நடக்குதே". மனதில் நினைத்துக்கொண்டு அவள் அலுவலகத்திருக்கு போன் செய்தாள். தனக்கு காய்ச்சல் என்றும் இன்று அலுவலகம் வர முடியாதென்றும் சொன்னாள்.

பொய் சொன்னதும் அவளுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது. அவள் சினிமாவுக்கு போவதாக இருந்தால் கூட உண்மையை சொல்லிவிட்டு தான் செல்வாள். அவளுக்கு அந்த அலுவலகத்தில் எல்லா சுதந்திரமும் உண்டு. அவள் மீது அதிக நம்பிக்கையும் உண்டு. ஐந்து வருடங்கள் அந்த அலுவலகத்தில் இருப்பதாலோ என்னவோ அவளை அங்கு யாரும் எதிர்த்து பேசவும் முடியாது. ராகுல், ஸ்வேதாவின் காதல் விஷயமும் அங்கு அனைவருக்கும் தெரியும். அதனால் பொய்யான ஒரு காரணம் சொல்லும் பொழுது திணறிவிட்டாள். அந்த திணறலை நினைக்கும் பொழுது அவளுக்கு சிரிப்பு வந்துவிட்டது.

அடுத்து தன் மாமா பைய்யனுக்கு போன் செய்தாள்.

"டேய் தூங்குமூஞ்சி. எந்திரிடா. இன்னுமா தூங்குற? நான் பஸ் ஸ்டாப் வந்துட்டேன்டா"

"வந்துட்டியா. சரி. ராகுல் வந்துட்டானா?"

"இன்னும் இல்ல"

"சரி நான் தூங்குறேன். வந்து கதவ தட்டு. திறந்து விடுறேன்"

"அப்போ இப்போ நீ எந்திரிக்க போறதில்ல? மணி என்னனு தெரியுமா?"

"என்ன?"

"பதினொன்னுடா"

"சரி சரி. வந்து கதவ தட்டு. எழும்பிறேன்"

போன் துண்டிக்கப்பட்டது.

ஸ்வேதாவின் மாமா பைய்யன் விக்னேஷ் கோவையில் ஏரோனாட்டிக்கள் இஞ்சினியரிங் படித்துக் கொண்டிருக்கிறான். ஏர்போர்ட் பக்கத்தில் தனியாக வீடு எடுத்து தங்கியிருக்கிறான். ஸ்வேதாவை விட அவன் மூன்று வயது சிறியவன். சிறு வயதிலிருந்து இருவரும் நல்ல நண்பர்களும் கூட. அவள் குடும்பத்தில் அவளுக்கு மிக நெருக்கமானவனும் அவன் தான். தன் சுக, துக்கங்கள் அனைத்தையும் அவனுடன் தான் பகிர்ந்து கொள்வாள். அவளுக்காக அவன் எந்த உதவி வேண்டுமானாலும் செய்வான். அந்த அளவிற்கு அவள் மீது அவனுக்கு அன்பும், மரியாதையும் உண்டு.

சனிக்கிழமை கல்லூரி விடுமுறை. விடுமுறையை தன் வீட்டில் செலவிட வேண்டுமென்று கிளம்பினான். ஸ்வேதா ராகுலுடன் அவன் வீட்டிற்கு வருவதாக சொன்னதும் அவளுக்காக வீட்டிலேயே இருந்துவிட்டான்.

சிறிது நேரத்தில் ராகுல் பஸ் ஸ்டாப் வந்தடைந்தான்.

ஸ்வேதா அவன் பைக்கில் ஏறிக்கொண்டாள். வினோத் பைக்கில் கை பிடிப்பதற்கு எதுவும் கிடையாது. ராகுல் அடிக்கடி கேலி செய்வான். இது நம்மைப் போன்ற காதலர்களுக்காகவே தயாரிக்கப்பட்டது என்று.

ஸ்வேதா வழக்கம் போல் ராகுலின் தோளைப் பிடித்துக்கொண்டாள்.

ராகுல் பைக்கை விக்னேஷ் வீட்டிற்கு செலுத்தினான்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 3

2011-03-15T03:28:00.000-07:00

சிறு தயக்கத்தோடு ராகுல் அவன் அண்ணனிடம் தன் காதல் கதை முழுவதையும் கூறி முடித்தான்.

கேட்டுக்கொண்டிருந்த அண்ணனுக்கோ அதிர்ச்சி.

"நம் குடும்பத்திற்கு இந்த காதல் கத்தரிக்காய் எல்லாம் ஒத்து வராதுன்னு உனக்கு தெரியாதா. அப்பாகிட்ட இத பத்தி பேசவே முடியாது. நம்ம குடும்பத்துல இருக்கிற பிரச்சனை எல்லாம் உனக்கு தெரியும்ல. அதையும் மீறி ஏன் இப்படி பண்ணின?"

எந்த அண்ணன் தன் காதலை புரிந்துக்கொண்டு தனக்கு ஆதரவாக இருப்பான் என்று நினைத்தானோ அந்த அண்ணனே இப்படி பேசுவான் என்று ராகுல் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ராகுல் தன் நிலையை எடுத்துக் கூறினான்.

"நம்ம குடும்ப சூழ்நிலை எனக்கு நல்லா தெரியும். ஆனா என்னால ஸ்வேதா இல்லாம வாழ முடியாது. நீயாவது என் நிலமைய புரிஞ்சுப்பனு நினச்சேன். ஆனா நீயே இப்படி பேசுறியே?"

"இந்த வயசில எல்லாருக்குமே காதல் வரத்தான் செய்யும். எனக்கும் கூட இந்த மாதிரி ஒரு கதை இருந்துச்சு. ஆனா நான் நம்ம குடும்பத்துக்காக என் காதல விட்டு குடுத்துட்டேன். நீயும் உன் காதல விட்டுரு"

"இல்ல. என்னால முடியாது. நான் அப்பாட்ட இத சொல்லியே ஆகனும். நான் நாளைக்கு லெட்டர் போஸ்ட் பண்ண போறேன். அந்த லெட்டர எப்படியாவது அப்பா கைல சேர்த்துரு"

"இதுக்கு மேல உன் இஷ்டம். ஆனா அப்பா கண்டிப்பா ஒத்துக்க மாட்டாங்க"

சொல்லிவிட்டு அண்ணன் போனை துண்டித்தான்.

ராகுல் மனம் உடைந்து போனான். இரண்டாவது அண்ணன் கண்டிப்பாக தனக்கு உதவி செய்வான் என்று நினைத்தானே. அவனும் இப்போது எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறானே. இவனுக்கே தன் காதல் புரியவில்லை என்றால் அப்பாவிற்கு எப்படி புரியும். எப்படி புரியவைப்பது. குழம்பினான். பயந்தான்.

விஷயத்தை ஸ்வேதாவிடம் கூறினான்.

"அண்ணனே நம்மள புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்கிறான். என் அப்பா புரிஞ்சிப்பாரா?"

"கண்டிப்பா புரிஞ்சுப்பாங்க. உன் அப்பாவுக்கு உன்மேல அன்பு அதிகம். கண்டிப்பா நீ சந்தோசமா இருக்கனும்னு தான் நினைப்பாங்க. நீ தைரியமா இரு"

ஸ்வேதாவிற்கு ராகுல் அப்பாவின் மீது நம்பிக்கை அதிகம். ஏனெனில் அவருக்கு ராகுல் மீது அன்பு அதிகம். தன் மகனின் சந்தோசத்திற்காக தன் ஜாதியை விட்டு கொடுத்து இருவருக்கும் திருமணம் நடத்தி வைப்பார் என்று அவள் நம்பினாள்.

மறுநாள் ராகுல் அவன் அண்ணனுக்கு கடிதத்தை அனுப்பினான்.

அண்ணன் கடிதத்தை படித்துவிட்டு ராகுலுக்கு போன் செய்தான்.

"இந்த விஷயத்த இப்படியே விட்டுரு ராகுல். நீ நினைக்கிறது கண்டிப்பா நடக்காது. நீ உடனே கிளம்பி வீட்டுக்கு வா"

"இல்ல நான் வர மாட்டேன். லெட்டர் அப்பா கைல கிடைச்சப்பரம் தான் வருவேன்"

"நான் இந்த லெட்டர அப்பாகிட்ட கொடுக்க மாட்டேன். வேணும்னா நம்ம அண்ணன் கிட்ட கொடுக்குறேன். அவன் என்ன சொல்றான்னு பாக்கலாம்"

"சரி. அவன்கிட்ட கொடுத்துரு"

கடிதம் ராகுலின் முதல் அண்ணன் கையில் கிடைத்தது. அதன் பின் இரண்டு நாட்கள் ராகுல் வீட்டிலிருந்து யாரும் அவனுக்கு போன் பண்ணவில்லை.

ராகுல் குழம்பினான். கடிதம் முதல் அண்ணன் கையில் கிடைத்ததும் ஒரு பூகம்பம் வெடிக்கும் என்று நினைத்தானே. ஆனால் ஆழ்கடல் போல் அனைத்தும் அமைதியாக இருக்கிறதே.

"ஸ்வேதா அண்ணன் கைக்கு லெட்டர் போயிருச்சு. ஆனா இன்னும் அவன் ஒரு போன் கூட பண்ணாம இருக்கான். என்னனே புரியல"

"அப்போ நீயே போன் பண்ணிரு ராகுல். அண்ணன் என்ன நினைக்கிறாங்கன்னு நீயே கேக்கலாம்ல?"

"வேணாம். நானே போன் பண்ணா சரி வராது. பேசாம நான் மொபைல சுவிட்ச் ஆப் பண்ணிட்டு அங்க வந்துறேன். அந்த நேரத்துல அண்ணன் போன் பண்ணா கண்டிப்பா பயப்படுவான். நான் ஏதாவது தப்பா முடிவெடுத்துருவேன்னு கொஞ்சம் பதறுவான். அந்த பயம் அவனுக்கு இருந்தாதான் நமக்கு கொஞ்சமாவது சப்போர்ட் பண்ணுவான். நான் உன்ன பாக்க வரவா?"

"கண்டிப்பா நீ வந்துதான் ஆகணுமா?"

"ஆமா. உன்ன பாத்தா கொஞ்சம் தைரியமா இருக்கும். வேணாம்னு சொல்லிராத"

ஸ்வேதா யோசித்தாள். இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்பு தான் ராகுல் ஸ்வேதாவை வந்து சந்தித்துவிட்டு சென்றான். உடனே மீண்டும் லீவ் எடுக்க வேண்டும் என்றால் அலுவலகத்தில் என்ன பொய் சொல்லி சமாளிப்பது.

இந்த நேரத்தில் சொல்ல போகும் பொய்யை விட, வேலையே விட ராகுல் தானே முக்கியம். அதனால் அவன் அங்கே வர சம்மதித்தாள்.

"ஸ்வேதா பேசாம நாம ரெஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ணிக்கலாமா?"

"நீ இங்க வா. என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கலாம்"

ராகுல் மொபைலை அணைத்தான்.

மறுநாள் வெள்ளிக்கிழமை மாலை ஸ்வேதாவை பார்க்க பஸ் ஏறினான்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 2

2011-03-14T02:18:00.000-07:00

ஆபீஸ் வந்ததும் ராகுல் ஸ்வேதாவிற்கு போன் செய்தான். காலை ஜெபஸ் அவனிடம் சொன்ன செய்தியைக் கூறினான். அவள் மனதிலும் லேசாக ஒரு பயம் வந்தது.

"இப்போ என்ன பண்றது ராகுல்?"

"எங்க வீட்ல நம்ம விஷயத்த சொல்லிற வேண்டியதான். வேற வழி இல்ல"

"சரி. எப்போ சொல்ல போற?"

"என்னால நேரடியா பேச முடியாது. உனக்கு தான் என் குடும்பத்த பத்தி தெரியும்ல. நம்ம பேச்ச ஆரமிச்சாவே எதையாவது பேசி என்ன முழுசா பேச விடாம பண்ணிருவாங்க. அம்மா, அக்கா, அண்ணனுக்கு ஏற்கனவே நம்ம லவ் மேட்டர் தெரியும். அப்பாவுக்கு மட்டும் தான் தெரியாது. அதனால என் மனசில உள்ளது, இந்த ஒன்பது வருஷமா நமக்குள்ள இருந்த காதல், பிரச்சனைகள் எல்லாத்தையும் ஒரு லெட்டர்ல எழுதி அப்பாவுக்கு போஸ்ட் பண்ணலாம்னு நினைக்கிறேன். அப்பத்தான் நம்ம காதல் அவங்களுக்கு புரியும். அப்பறம் நான் பேசினா சரியா இருக்கும். நீ என்ன சொல்ற ஸ்வேதா?"

"நீ சொல்றதும் சரி தான். சரி எப்போ லெட்டர் எழுத ஆரமிக்க போற?"

"இன்னைக்கே ஆரமிக்க வேண்டியதுதான். என்னோட ரெண்டாவது அண்ணா ரொம்ப ஜாலி டைப். அவன்கிட்ட மொதல்ல விஷயத்த சொல்லலாம்னு பாக்குறேன். அவனுக்கு கண்டிப்பா என் மனசு புரியும். அவன்கிட்ட பேசிட்டு உடனே லெட்டர் போஸ்ட் பண்ணிற வேண்டியதான்"

"உன் வீட்ல என்ன ரியாக்ஷன்னு பாத்துட்டு தான் எங்க வீட்ல நான் பேசனும். ரெண்டு பேர் வீட்லயும் ஒரே நேரத்துல சொன்னா வேற மாதிரி பிரச்சன ஆயிறக்கூடாது. ஒரு வேலை என்ன ஹவுஸ் அரெஸ்ட் பண்ணி என் மொபைலையும் பறிச்சுட்டாங்கன்னா நம்ம ரெண்டு பெரும் கான்டக்ட் பண்ண முடியாம போயிரும். அப்பறம் உன் வீட்ல என்ன நடக்குதுன்னு எனக்கும், என் வீட்ல என்ன நடக்குதுன்னு உனக்கும் தெரியாம போயிரும்"

"ம்ம்ம்.. நீ சொல்றது சரி தான். அவசரப்பட்டு உன் வீட்ல இப்பவே சொல்ல வேண்டாம். நான் இன்னும் ரெண்டு நாள்ல லெட்டர் எழுதிருவேன். அப்பறம் அண்ணாட்ட பேச வேண்டியதான்"

ராகுல் சொன்னது போல் இரண்டு நாட்களில் லெட்டர் எழுதி முடித்து விட்டான். அந்த லெட்டரின் ஒரு காப்பியை ஸ்வேதாவிற்கு அனுப்பினான். ஸ்வேதா அதை படித்தாள். எல்லாம் சரியாக இருப்பது போல்தான் அவளுக்கும் தெரிந்தது. அதனால் அவன் அண்ணனிடம் பேசிவிட்டு லெட்டரை அப்பாவிற்கு அனுப்ப சொன்னாள்.

Feb 14th. காதலர் தினத்தன்று மாலை ராகுல் அவன் இரண்டாவது அண்ணனுக்கு போன் செய்தான்.

"அண்ணா நீ இப்போ ப்ரீயா இருக்கியா? உன்கிட்ட கொஞ்சம் பேசனும்"

"இல்ல ராகுல். இப்போ கொஞ்சம் பிஸிதான். கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு நானே கூப்டுறேனே"

"சரி. மறக்காம கூப்டு. உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசனும். நான் போன் பண்ணத வீட்ல வேற யார்கிட்டயும் சொல்லிறாத"

"சரி. சொல்ல மாட்டேன். திருப்பி கூப்டுறேன்"

ராகுல் அவன் அண்ணன் எப்போது போன் பண்ணுவான் என்று காத்திருந்தான். நேரம் செல்ல செல்ல அவன் இதயத் துடிப்பு அதிகமானது. அண்ணன் தன் காதலை புரிந்து கொள்வானா இல்லை அவனும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பானா என்று பயந்தான்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அண்ணனிடமிருந்து அவனுக்கு போன் வந்தது.

உண்மைக் கதை தொடரும்...

பாகம் - 1

2011-02-18T03:19:00.000-08:00

காலை எட்டு மணி அளவில் ஸ்வேதாவின் பெரியம்மா பையன் ஜெபஸ் ராகுலுக்கு போன் செய்தான்.

"ராகுல் ஒரு முக்கியமான விஷயம். ஸ்வேதாவுக்கு ரொம்ப அவசரமா மாப்பிள்ளை தேடிட்டு இருக்காங்க. என் அம்மா நம்ம ஊருக்கு போயிருந்தாங்க. அங்க எங்க தாத்தாவ பாத்துருக்காங்க. அவங்க தான் அம்மாட்ட சொல்லிருக்காங்க. என்கிட்டே ரெண்டு ஜாதகம் இருக்கு. ஸ்வேதா ஜாதகத்தோட பொருந்துச்சுன்னா உடனே கல்யாண ஏற்பாடு பண்ணிரலாம்னு. அதனால நீ சீக்கிரமா உன் வீட்ல உங்க கல்யாணத்த பத்தி பேசு"

ஜெபஸ் சொன்னதைக் கேட்டதும் ராகுலுக்கு பயம் வந்து விட்டது. இதற்கு மேலும் தாமதித்தால் பிரச்சனை ஆகிவிடும். அதனால் உடனே வீட்டில் தன் காதலைப் பற்றி பேச வேண்டும் என்று முடிவு செய்தான்.

இரண்டு வருடத்திற்கு முன்னரே இதைப் பற்றி தன் அம்மாவிடமும், அக்காவிடமும் பேசியிருக்கிறான். ஆனால் அவர்கள் இதை ஏற்றுக்கொள்வதாக இல்லை. ஏதேதோ பேசி அவன் வாயை அடைத்து விட்டனர்.

அதனால் இந்த முறை நேரடியாக தன் அப்பாவிடமே பேச முடிவு செய்தான்.

ஆனால் அப்பா முன் நின்றால் தான் பேச வார்த்தையே வராதே. அப்படியே பேச தொடங்கினாலும் தன் மனதில் உள்ள ஆழமான காதலை அவர்களுக்கு புரியும்படி சொல்லி முடிக்க முடியாது.

வேறு எப்படித்தான் சொல்வது?

முன்பு ஸ்வேதாவிடம் சொல்லியது போல் தன் மனதில் உள்ளதை எல்லாம் ஒரு கடிதத்தில் எழுதி அதை அப்பாவிற்கு போஸ்ட் பண்ணி விடலாம் என்று எண்ணினான்.

ஒருவேளை கடிதம் வீட்டில் வேறு யார் கையிலாவது கிடைத்தால் என்ன செய்வது?

விஷயம் தெரிந்ததும் அந்த கடிதத்தை அப்பா கண்ணிற்கு தெரியாமல் மறைத்து விடுவார்களே.

யோசித்தான்.

முதலில் இரண்டாவது அண்ணனிடம் இந்த விஷயத்தை சொல்வோம். அவன் கண்டிப்பாக என் மனதை புரிந்து கொள்வான். அவன் மூலமாக கடிதத்தை அப்பா கையில் சேர்த்து விடலாம் என்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

உண்மைக் கதை தொடரும்...